کتاب در قلبم جای داری

«در قلبم جای داری» اثر تریسی بروگان رمانی عاشقانه دربارهٔ دو نوع بازسازی است: بازسازی ساختمانی که سال‌ها از رونق افتاده و بازسازی زندگی آدم‌هایی که چیزی را از دست داده‌اند. لیبی همیلتون ناگهان شغلش را در برنامه‌ریزی رویدادها از دست می‌دهد، رابطهٔ عاطفی‌اش نیز عملا به پایان می‌رسد و ناچار از شیکاگو به شهر کوچک دوران کودکی‌اش بازمی‌گردد. تام مورفی، مردی که برای مرمت یک مدرسهٔ قدیمی استخدام شده، از نوع دیگری گرفتار گذشته است؛ همسرش را در یک تصادف از دست داده و رابطه‌اش با دختر نوجوانش زیر فشار احساس گناه و سوگی حل‌نشده آسیب دیده است. بروگان این دو بحران را کنار پروژه‌ای کاملا ملموس می‌گذارد: تبدیل مدرسه‌ای یک‌کلاسه و فرسوده به بستنی‌فروشی‌ای قدیمیی. رمان با عنوان اصلی Hold On My Heart در ۲۰۱۳ منتشر شد و از رمان‌های مستقل بروگان است. ترجمهٔ فارسی آن را فیروزه مهرزاد انجام داده و نشر دیدآور منتشر کرده است. بروگان در ادبیات عاشقانهٔ معاصر بیشتر به داستان‌هایی گرایش دارد که رابطهٔ مرکزی را در میان خانواده، زندگی روزمره و طنز موقعیت قرار می‌دهند. در این کتاب نیز عشق لیبی و تام از خلأ شکل نمی‌گیرد؛ خانوادهٔ پرجنب‌وجوش لیبی، پدرش با نقشه‌های اقتصادی تازه، خواهرانش و از سوی دیگر دختر تام و خانوادهٔ همسر درگذشتهٔ او دائما در رابطهٔ این دو حضور دارند. لیبی در آغاز شخصیتی است که نظم زندگی حرفه‌ای‌اش فروپاشیده، اما هنوز انرژی و میل زیادی برای دخالت در جهان اطرافش دارد. پدرش مدرسهٔ قدیمی را خریده و بخشی از امکانات خانواده را نیز در این تصمیم وارد کرده است. لیبی که زمانی سالن‌ها و مراسم را طراحی می‌کرد، حالا باید با ابزار، چوب و گردوخاک سر و کله بزند. آشنایی او با تام از همین تضاد شکل می‌گیرد. تام مرمت‌گری باتجربه و بسته‌تر است و برخلاف لیبی علاقه‌ای ندارد گذشته یا احساساتش را توضیح دهد. رمان از استعارهٔ «بازسازی» به شکلی آشکار اما کارآمد استفاده می‌کند. تام می‌تواند بنایی قدیمی را مرمت کند، ولی نمی‌داند رابطهٔ آسیب‌دیده با دخترش را چگونه ترمیم کند. لیبی نیز در کار تبدیل یک مدرسهٔ متروک به فضایی تازه مشارکت دارد، درحالی‌که باید برای زندگی خودش معنایی پس از شکست حرفه‌ای پیدا کند. رابطهٔ عاطفی میان آن‌ها در نتیجه بیشتر از کشش متقابل است؛ هر کدام ناخواسته دیگری را وادار می‌کند به بخشی از گذشته نگاه کند که ترجیح می‌دهد نادیده بگیرد. بخش خانوادگی رمان اهمیت زیادی دارد. بروگان تضاد میان اندوه تام و شلوغی کمیک خانوادهٔ لیبی را آگاهانه حفظ می‌کند. خانهٔ همیلتون پر از آدم‌هایی است که در زندگی یکدیگر مداخله می‌کنند، قضاوت می‌کنند و در عین حال هنگام بحران کنار هم می‌مانند. این فضای گرم از سنگینی داستان تام می‌کاهد، هرچند گاهی تفاوت لحن میان سوگ عمیق او و کمدی خانوادگی لیبی بیش از اندازه محسوس می‌شود. قدرت «در قلبم جای داری» در شخصیت‌هایی است که مشکلاتشان با شکل‌گیری رابطهٔ عاشقانه فورا ناپدید نمی‌شود. احساس گناه تام، به‌ویژه دربارهٔ مرگ همسرش و فاصله‌ای که میان او و دخترش افتاده، به عشق تازه مقاوم است. در مقابل، رمان گاهی به قراردادهای آشنای ژانر تکیهٔ زیادی می‌کند و مسیر نزدیک‌شدن لیبی و تام را می‌توان تا حدی پیش‌بینی کرد. حل برخی تعارض‌های پایانی نیز نسبت به وزن عاطفی‌ای که پیش‌تر به آن‌ها داده شده، سریع به نظر می‌رسد. مدرسهٔ قدیمی سرانجام فقط ساختمانی نیست که باید دوباره قابل استفاده شود. دیوارهای پیشین باقی می‌مانند، اما کارکردشان تغییر می‌کند؛ گذشته پاک نمی‌شود، درون شکل تازه‌ای از زندگی ادامه پیدا می‌کند. بروگان همین تصویر را برای آدم‌های رمانش نیز حفظ می‌کند. شروع دوباره در «در قلبم جای داری» به معنای فراموش‌کردن آنچه شکسته نیست؛ هنر ساختن چیزی تازه با همان بخش‌هایی است که هنوز باقی مانده‌اند.