کتاب زندگی هنری حسینعلی ذابحی

«زندگی هنری حسینعلی ذابحی؛ کوتوله‌ی هندی» به شکلی روایی و داستانی به زندگی و هنر حسینعلی ذابحی هنرمند نقاش می‌پردازد.
این کتاب، ترکیب خیال و واقعیت در روایت داستان زندگی ذابحی است. کتاب با «چاخان» شروع می‌شود، اما این چاخان نه برای گمراه کردن مخاطب، بلکه پنجره‌ای به دنیای تخیلات هنرمند است. نقاشی‌های ذابحی، که با دنیای خیال و واقعیت پیوند خورده‌اند، همچون تصویری از ذهن خود او هستند که در بطن هنرش جاری است؛ ذابحی نه تنها در هنرش، بلکه در زندگی‌اش نیز فردی خیال‌پرداز است و مرز بین حقیقت و خیال در زندگی او به وضوح مشخص نیست.
نام کتاب «کوتوله‌ی هندی» که به یکی از نقاشی‌های مهم ذابحی اشاره دارد، به نحوی نمادین نقش خود هنرمند را ایفا می‌کند. ذابحی دوران کودکی خود را در خانواده‌ای مذهبی و سنتی گذراند و از بچگی علاقه‌ی زیادی به نقاشی داشت و خواهر بزرگترش که متوجه این علاقه شده بود برای او یک بسته مداد رنگی تهیه کرد و حسینعلی شروع به نقاشی کرد. در دوران دبستان در یک مسابقه سراسری نقاشی که بین دبستان‌ها برپا شد، شرکت کرد و برنده شد. در دوران دبیرستان بیشتر درگیر ورزش و مسابقات کشتی بود و کمتر به نقاشی می‌پرداخت. پدرش همیشه به او پیشنهاد می‌کرد که ترک تحصیل کند و به کار دامداری مشغول شود. بنابراین او به پدرش قول داد اگر نتوانست وارد هنرستان شود درس و هنر را رها می‌کند و به دامداری می‌پردازد. او در سال ۱۳۴۵ در کنکور هنرستان پذیرفته و وارد هنرستان شد در دوران هنرستان نیز بیشتر به ورزش می‌پرداخت و کمتر نقاشی می‌کرد، فقط تکالیفش را در حد گرفتن نمره قبولی انجام می‌داد. پس از اتمام دوره سربازی جهت ادامه تحصیل در رشته معماری داخلی عازم کشور فرانسه می‌شود. اما پس از موفقیت در پذیرش مدرسه عالی بوزار، در رشته‌ی نقاشی مشغول به تحصیل می‌شود و پس از مدتی با مطالعه و دیدن موزه‌های متعدد و پشتکار فراوان اقدام به برپایی دو نمایشگاه انفرادی و یک نمایشگاه گروهی می‌کند. او از ابتدا سعی می‌کرد که مسائل درونی خود را صادقانه روی تابلو بیاورد و عاشقانه نقاشی کند. او بعد از فارغ‌التحصیلی به تهران برمی‌گردد و در هنرستان پسران و دانش‌سرای هنر مشغول تدریس می‌شود، اما بعد از مدتی استعفا می‌دهد و به کار نقاشی و مطالعات عرفانی می‌پردازد. در سال ۱۳۶۷ به دعوت دانشگاه هنر به تدریس نقاشی مشغول می‌شود.
کارهای ذابحی را می‌توان به دو دوره پاریس و تهران تقسیم‌بندی کرد. در پاریس او به عنوان یک دانشجو تاثیرات خود را از دوران کودکی در نقاشی‌هایش بیان می‌کرد که نمونه‌ی بارز آن تابلوی صغری زن جادوگر است. در تهران بیشتر کارهایی را نقاشی می‌کرد که جنبه اجتماعی داشت. با شروع جنگ (ایران و عراق) در سال ۱۳۵۹ نقاشی‌هایش رنگ خشونت به خود گرفت و مرحله جدید دوره دوم کارهایش آغاز شد. در این دوره او از تصاویر ماسک‌های مختلف در نقاشی‌هایش استفاده می‌کرد. دیری نگذشت که این دوره از نقاشی برای او به پایان رسید و با جرقه‌ای جدید به خاطر از دست دادن برادر خود در سال ۱۳۶۲ وارد مرحله‌ی جدیدی در نقاشی شد؛ دوره آبستره. در همین دوران بود که دوره‌ی چهارم نقاش، دوره «نقاشی عرفانی» او آغاز شد که در این دوره هنرمند با سفرهایش به اماکن مقدس به کشیدن مقابر و ابنیه تاریخی «کاروانسراهای شاه عباسی» و چهره دراویش از جمله «پیر چنگی» می‌پردازد.
«زندگی هنری حسینعلی ذابحی؛ کوتوله‌ی هندی» روایتی جذاب از هنرمندی متفاوت است، کتابی خواندنی و الهام‌بخش برای علاقمندان به هنر نقاشی.