کتاب The Night We Lost Him

«The Night We Lost Him» رمانی از لارا دیو است که معمای مرگ را با داستانی دربارهٔ خانواده، سوگ و ناتوانی ما در شناخت کامل نزدیک‌ترین آدم‌های زندگی‌مان پیوند می‌زند. در آغاز رمان، لیام نون، بنیان‌گذار ثروتمند مجموعه‌ای از هتل‌های لوکس، پس از سقوط از صخره‌ای در نزدیکی خانه‌اش در ساحل کالیفرنیا جان می‌بازد. پلیس مرگ او را حادثه می‌داند، اما سام، یکی از فرزندانش، به این نتیجه قانع نیست. او نزد خواهر ناتنی و سال‌ها دورافتاده‌اش، نورا، می‌رود و از او می‌خواهد برای فهمیدن آنچه در شب مرگ پدرشان اتفاق افتاده همراهش شود. نورا نیز رابطه‌ای ساده با لیام نداشته است. پدر برای جهان بیرون کارآفرینی موفق و شخصیتی شناخته‌شده بود، اما سه ازدواج و خانواده‌هایش را تا حد زیادی از یکدیگر جدا نگه می‌داشت و حتی فرزندانش فقط بخش‌هایی از زندگی او را می‌شناختند. به همین دلیل تحقیق نورا و سام خیلی زود از پرسش دربارهٔ سقوط از صخره فراتر می‌رود. مسئله دیگر فقط این نیست که آیا کسی لیام را کشته است؛ مسئله این است که مردی که هر دو او را پدر خود می‌دانستند واقعا چه کسی بوده و چرا بخش‌هایی از زندگی‌اش را از نزدیک‌ترین افراد به خود پنهان کرده است. لارا دیو روایت زمان حال را با خط روایی دیگری در گذشته درهم می‌آمیزد که چند دهه از زندگی لیام را در بر می‌گیرد. این رفت‌وآمد زمانی به تدریج فاصله میان تصویری را که فرزندان از پدرشان ساخته‌اند و زندگی‌ای که او واقعا زیسته آشکار می‌کند. نویسنده تعلیق را از طریق همین شکاف اطلاعاتی می‌سازد: خواننده در بعضی لحظات چیزی دربارهٔ گذشته می‌داند که نورا هنوز از آن بی‌خبر است، اما معنای کامل همان اطلاعات نیز تا مدت‌ها روشن نمی‌شود. معماری در رمان صرفا شغل نورا نیست و نقشی استعاری نیز پیدا می‌کند. بخش‌های کتاب با ایده‌هایی دربارهٔ فضا، ساختن و پیوند اجزا همراه‌اند و رابطه‌های انسانی نیز شبیه بناهایی جلوه می‌کنند که آنچه دیده می‌شود همیشه تمام سازه نیست. خانهٔ ساحلی لیام، محیط هتل‌ها و تضاد میان کالیفرنیا و بروکلین به این مضمون کمک می‌کنند: آدم‌ها می‌توانند فضایی برای دیگران بسازند و در همان حال اتاق‌هایی از زندگی خود را بسته نگه دارند. دیو پس از موفقیت «آخرین چیزی که به من گفت»، بار دیگر قالب معمای خانوادگی را به جای جنایت صرف به کار می‌گیرد. در اینجا موتور داستان کشف سرنخ‌هاست، اما مرکز عاطفی آن رابطهٔ نورا و سام با پدری است که تنها پس از فقدانش شروع به شناختنش می‌کنند. سوگ به شکلی متقضی آن‌ها را به زندگی او نزدیک‌تر می‌کند. همین انتخاب محدودیت رمان را نیز می‌سازد. کسانی که انتظار تریلری پیچیده با مظنونان متعدد و روند تحقیق پلیسی مفصل دارند ممکن است بخش معمایی را نسبتا کم‌دامنه ببینند. برخی شخصیت‌های فرعی نیز بیش از آنکه کاملا گسترش پیدا کنند در خدمت پیشبرد راز خانوادگی باقی می‌مانند و موضوع جذاب معماری عصبی نورا کمتر از ظرفیتش بسط می‌یابد. اما «The Night We Lost Him» اساسا دربارهٔ پرونده‌ای حل‌نشده نیست؛ دربارهٔ فاصله‌ای است که حتی میان اعضای یک خانواده باقی می‌ماند. ممکن است سال‌ها کسی را دوست داشته باشیم و همچنان فقط بخشی از داستان او را بدانیم. مرگ لیام برای نورا و سام پرسشی به جا می‌گذارد که از هر معمای جنایی دشوارتر است: آیا شناختن حقیقت یک زندگی بعد از پایان آن می‌تواند رابطه‌ای را که دیگر امکان تغییرش نیست، از نو معنا کند؟