کتاب Bridgerton : The Duke and I

رمان «دوک و من» نوشته جولیا کوئین، نخستین اثر از مجموعه پرفروش و محبوب «بریجرتون»، خواننده را به قلب دوران ریجنسی انگلستان در سال ۱۸۱۳ می‌برد؛ دورانی که ازدواج، طبقه اجتماعی و آبرو مسیر زندگی زنان نجیب‌زاده را تعیین می‌کرد. داستان بر دافنه بریجرتون، دختر ارشد خانواده‌ای محترم و محبوب متمرکز است؛ دختری باهوش، مهربان و با اراده که با وجود ویژگی‌های مثبتش، همچنان باید در هزارتوی مهمانی‌ها، دیدارهای رسمی و آداب سخت‌گیرانه‌ی جامعه لندن دنبال آینده‌ی خود بگردد. در نقطه مقابل او، سایمون باست، دوک جوان و خوش‌چهره هستینگز قرار دارد؛ مردی که پشت چهره‌ی سرد و اعتماد‌به‌نفس ظاهری‌اش، زخمی قدیمی از دوران کودکی پنهان شده: لکنت زبانی که او را در برابر پدری بی‌رحم و بی‌اعتنا تحقیرپذیر کرده بود و همین گذشته، اکراه او نسبت به ازدواج و پدر شدن را شکل داده است. ورود سایمون به جامعه لندن، مادران اشراف را به تکاپوی یافتن همسری برای او می‌اندازد؛ اما برای رهایی از این فشارها، او با دافنه به توافقی عجیب دست می‌یابد: وانمود می‌کنند که یکدیگر را دوست دارند تا سایمون از مزاحمت‌ها در امان بماند و دافنه نیز مورد توجه بیشتر قرار گیرد. این نمایش اجتماعی که تنها یک استراتژی برای فریب اطرافیان به نظر می‌رسد، کم‌کم به بستری برای شکل‌گیری احساسی واقعی تبدیل می‌شود، زیرا نزدیکی اجباری آن دو، لایه‌های پنهان شخصیتشان را آشکار می‌کند و به رابطه‌ای عمیق‌تر جان می‌بخشد. نقطه اوج این نزدیکی زمانی است که آن‌ها پس از یک بوسه ناخواسته در باغ، ناچار می‌شوند برای حفظ آبروی دافنه ازدواج کنند؛ ازدواجی که با وجود شوق اولیه، سایه‌ای سنگین دارد: امتناع سایمون از داشتن فرزند، نه از ناتوانی، بلکه از لجاجتی ریشه‌دار در برابر پدرش. درگیری زوج جوان درباره این مسئله به یکی از جنجالی‌ترین لحظات رمان منتهی می‌شود؛ جایی که دافنه در حالتی مبهم از رضایت سایمون عبور می‌کند و این بخش، بعدها بحث‌های جدی درباره اخلاق، رضایت و قدرت در روابط عاشقانه برانگیخته است. با وجود این پیچیدگی‌ها، رابطه‌ی آن دو در مسیر رشد، فهم و آشتی حرکت می‌کند و کوئین با مهارت آن را در بستری از طنز، گفتگوهای شیرین و کشمکش‌های احساسی می‌پروراند. یکی از برجسته‌ترین جنبه‌های رمان، نمایش تقابل میان فشارهای اجتماعی و اصالت فردی است: دافنه و سایمون هر دو در تلاش‌اند فراتر از نقش‌هایی که جامعه برایشان تعریف کرده دیده شوند و عشق آن‌ها در نهایت با آشکار کردن آسیب‌پذیری‌هایی که پشت نقاب‌هایشان پنهان بوده کامل‌تر می‌شود. همچنین حضور خانواده‌ی بریجرتون و ستون‌های رسوایی‌ساز لیدی ویستل‌داون طنز، تحرک و رنگی ویژه به فضای تاریخی داستان می‌بخشند. با وجود ریتم گاه ناموزون و سکانس بحث‌برانگیز یادشده، «دوک و من» همچنان اثری مهم در رمانتیک تاریخی به شمار می‌آید؛ اثری که هم خواننده را سرگرم می‌کند و هم درباره مفهوم رضایت، ترمیم زخم‌های گذشته و معنای واقعی صمیمیت پرسش‌هایی جدی طرح می‌کند، و همین ترکیب است که آن را در مجموعه بریجرتون به یکی از ماندگارترین کتاب‌ها تبدیل کرده است.