کتاب ساحلی ها و انفجاری در قلب

کتاب «تادلاین [یا ساحلی‌ها] و انفجاری در قلب» شامل دو نمایشنامه از وجدی معود است که هرچند به طور مستقل نوشته‌ شده‌اند، با این حال هر دو از خاستگاهی مشترک سرچشمه گرفته‌اند: تجربه‌ی زیسته‌ی نویسنده به عنوان کودکی که در جریان جنگ داخلی لبنان کشورش را ترک کرد و در فرانسه و سپس کبک بزرگ شد. این بافتار زندگی‌نامه‌ای در هر دو نمایشنامه با شدت متفاوت حضور دارد. «انفجاری در قلب» یک تک‌گویی بلند است، اقتباسی نمایشی از رمان خود نویسنده به نام «چهره‌ی بازیافته». شخصیت اصلی نمایش، جوانی با نام وهاب (یا در برخی نسخه‌ها ولید)، است که در دل طوفانی از برف در نیمه‌شب با یک تماس تلفنی بیدار می‌شود. مادرش، که سال‌هاست با او درگیری‌های عاطفی داشته، حالا در بیمارستان در حال مرگ است. تمام متن نمایشنامه، سفر او به ‌سوی بیمارستان را روایت می‌کند سفری که هم‌زمان جسمانی و درونی است. در طول این مسیر، ذهن وهاب میان حال و گذشته در نوسان است: خاطرات کودکی‌اش در دل جنگ داخلی لبنان، رابطه‌ی پیچیده و پرتنشش با مادر و کشمکشی درونی میان خشم، ترس، طنز و لطافت. آنچه این تک‌گویی را متمایز می‌کند، صداقت آن در مواجهه با مرگ است. نمایش مرگ را نه به‌عنوان پایانی غم‌انگیز، بلکه به‌عنوان آستانه‌ای که شخصیت باید از آن عبور کند تا بتواند بزرگ شود، روایت می‌کند. اثر دیگر، «تایدلاین (ساحلی‌ها) که با نام «لیتورال» نیز شناخته می‌شود، داستان شخصیتی به نام ویلفرید را روایت می‌کند. ویلفرید با مرگ ناگهانی پدرش روبه‌رو می‌شود. مشکل اصلی داستان از همین‌جا آغاز می‌شود: خانواده‌ی مادری، دفن پدر را در کنار مادر متوفی نمی‌پذیرند و ویلفرید مجبور می‌شود جسد را به سرزمین مادری پدرش، یعنی لبنان، ببرد. اما کشوری که جنگ داخلی ویرانش کرده، دیگر حتی جایی برای یک جسد اضافه ندارد. در طول این سفر، ویلفرید با گروهی از همراهان تازه آشنا می‌شود، هرکدام با رویاها و زخم‌های خودشان، و این هم‌سفری به کاوشی جمعی درباره‌ی هویت، تعلق و میراث جنگ بدل می‌شود. در هر دو نمایشنامه با ترکیبی از شعر، خاطره و واقعیتی که گاه رنگ‌وبوی رویا و گاه کابوس را به خود می‌گیرد، مواجه هستیم.