کتاب تذکره شاه طهماسب

«تذکره شاه طهماسب» شرح وقایع و زندگی شاه طهماسب به قلم خودش است. این نسخه از این کتاب را که محمد حسینی تصحیح کرده همراه با شرح و مقدمه است. چاپ نخست «تذکره شاه طهماسب» حدود صد سال قبل در برلین صورت گرفته است.
این کتاب خلاصه‌ای از رویدادهای تاریخی دوران سلطنت شاه طهماسب اول صفوی به ویژه جنگ‌ها و روابطش با دولت عثمانی است. بخش عمده‌ی متن اصلی شرح عزل و نصب حکام و لشکرکشی‌های متعدد و مداوم شاه طهماسب به نقاط مختلف برای سرکوب شورش‌ها و تثبیت پایه‌های سلطنت اوست. «جلوس بر تخت سلطنت در سن ۱۰ سالگی و در سال ۹۳۰ هـ ق»، «انتصاب حکام و وزرا و سایر مقالات دیوانی و درباری و نظامی»، «مقابله با حمله‌ی ازبکان»، «مشاهیر و ناموران که وفات می‌کنند»، «اردوکشی مداوم به نقاط مختلف قلمرو صفویان (از افغانستان امروزی و خراسان تا عراق امروزی)»، «روابط با دولت عثمانی»، «رویاهای شاه طهماسب و اردات و اخلاص او نسبت به علی (ع)»، و «یاغی شدن القاسب میرزا (برادر شاه طهماسب) و پناهنده شدن او به عثمانی» از جمله مطالب این کتاب هستند.
شاه طهماسب اول صفوی فرزند شاه اسماعیل اول (موسس صفویه) است. او در سال ۹۱۹ ه‍.ق به دنیا آمد و در یک سالگی به دستور پدرش شاه اسماعیل به هرات منتقل شد. او ده ساله بود که به سلطنت رسید و از سال ۹۳۰ تا ۹۸۴ ه‍.ق به مدت ۵۴ سال سلطنت کرد که طولانی‌ترین ایام سلطنت در دوران صفوی محسوب می‌شود. با این‌که شاه اسماعیل موسس سلسله‌ی صفویه است، اما ثبات حکومت صفویه در دوران طولانی حکومت شاه طهماسب به وجود آمد. نیمه اول سلطنت او بیشتر در رفع نفاق و چند دستگی میان سران قزل باش و اداره جنگ در سرحدات شرقی و غربی مملکت گذشت. مذهب شیعه در زمان شاه اسماعیل مذهب رسمی ایران اعلام شد ولی استقرار و گسترش آن در دوران شاه طهماسب اتفاق افتاد. صلح آماسیه میان شاه تهماسب و سلطان سلیمان باعث شد که برای مدت ۲۰ سال میان ایران و عثمانی صلح برقرار باشد. در زمان او پایتخت ایران از تبریز به قزوین منتقل شد. شاه طهماسب در پنجاه و چهارمین سال سلطنت خود در سال ۹۸۴ق در قزوین از دنیا رفت و جسد او را در مشهد دفن کردند. شاه طهماسب نشان می‌داد که مردی دیندار و پایبند به تکالیف و فرایض دینی است.
«تذکره شاه طهماسب» کتابی مفید برای علاقمندان به تاریخ است و آن‌ها را با شکل‌گیری و تیثبیت حکومت صفوی آشنا می‌کند.