کتاب شب و روز در فلاکت

استلا هشت سال است با غیابی زندگی می‌کند که هیچ‌وقت پر نشده؛ غیاب همسر و پسر دوساله‌اش که در یک تصادف رانندگی از دستشان داد. کتاب «شب و روز در فلاکت» نوشته‌ی کاتریونا وارد، درست از دل همین غیاب شکل می‌گیرد.
استلا برای سالگرد آن حادثه به همان هتلی بازمی‌گردد که همسر و پسرش آخرین شب زندگی‌شان را در آن گذرانده بودند و همان اتاق شماره‌ی هفده را رزرو می‌کند. انگیزه‌ی او رفتنی ساده به یک مسافرخانه نیست؛ او در پی نوعی نزدیکی دوباره به عزیزانی است که از دست داده، انگار بازگشت به مکان بتواند خلأ این سال‌ها را کمی پر کند. اما با فرارسیدن شب، مرز میان خواب، خاطره و واقعیت برای او رفته‌رفته کم‌رنگ می‌شود. کابوس‌هایی که او را در بر می‌گیرند دیگر شبیه رویاهای معمول نیستند و چیزی در آن‌ها هست که استلا نمی‌تواند آن را صرفا محصول ذهن پریشان و سوگوارش بداند.
نویسنده در این داستان کوتاه، وحشت را نه از طریق فقط حضور نیروهای فراطبیعی، بلکه از دل احساس گناه، دلتنگی پایان‌ناپذیر و میل سرکوب‌شده‌ی انسان برای بازگرداندن ازدست‌رفته‌ها می‌سازد. استلا با ورود دوباره به آن اتاق، در واقع وارد بخشی از گذشته‌ی خودش می‌شود که هرگز از نظر عاطفی به پایان نرسیده بود و همین موضوع باعث می‌شود مرز میان یک روایت ارواح‌محور و یک روایت درباره‌ی سوگ درمان‌نشده، دائم در هم بریزد.
کاتریونا وارد که در آثار بلندترش نیز به کاوش در لایه‌های تاریک ذهن انسان شناخته می‌شود، در این داستان کوتاه هم همان توجه به روان شخصیت را حفظ کرده، بی‌آنکه فضای فشرده و کوتاه اثر را از دست بدهد.
«شب و روز در فلاکت» در مدت‌زمانی کوتاه خوانده می‌شود، اما تمرکز آن بیشتر بر فضاسازی، حس فقدان و مواجهه با امر ناشناخته است تا پیچیدگی یک ماجرای طولانی. این داستان را می‌توان روایت زنی دانست که برای نزدیک‌شدن دوباره به عزیزان ازدست‌رفته‌اش به مکانی از گذشته بازمی‌گردد، اما آنچه در آن مکان با آن روبه‌رو می‌شود، به‌جای آرامش، خط باریک میان خاطره، خواب و جهان مردگان را برایش محو می‌کند. این اثر برای علاقه‌مندان به داستان‌های کوتاه ژانر وحشت روان‌شناختی، خوانندگانی که به تلفیق فضای فراطبیعی با مضامین سوگ و فقدان علاقه دارند و کسانی که ترجیح می‌دهند تجربه‌ای فشرده اما تأثیرگذار از این ژانر داشته باشند، مناسب است.