کتاب کوه هفت طبقه

کتاب «کوه هفت طبقه» نوشته‌ی توماس مرتون اثری برجسته در حوزه‌ی زندگی‌نامه‌ی معنوی است که نخستین‌بار در سال ۱۹۴۸ منتشر شد و به‌سرعت جایگاه ویژه‌ای در ادبیات دینی و فکری قرن بیستم پیدا کرد. این کتاب روایت خودنوشت نویسنده از مسیر زندگی، شکل‌گیری اندیشه‌ها و دگرگونی عمیق درونی اوست؛ مسیری که از تجربه‌های پراکنده و ناآرام جوانی آغاز می‌شود و به انتخاب آگاهانه‌ی زندگی رهبانی در سنت کاتولیک می‌رسد. مرتون که بعدها به یکی از چهره‌های تاثیرگذار معنویت معاصر تبدیل شد، در این اثر تلاش می‌کند سیر تدریجی رسیدن به ایمان را با جزئیات دقیق و مستند بازگو کند.
در بخش‌های مختلف کتاب خواننده با دوران کودکی مرتون در اروپا، فقدان زودهنگام والدین، مهاجرت به آمریکا و تحصیل در دانشگاه‌هایی مانند کمبریج و کلمبیا آشنا می‌شود؛ این دوره از زندگی او با بی‌ثباتی فکری، تجربه‌های روشنفکری، علاقه به جریان‌های سیاسی و اجتماعی و نوعی سردرگمی معنوی همراه است. کتاب نشان می‌دهد که مواجهه با تنهایی، مطالعه‌ی گسترده‌ی فلسفه و ادبیات، و برخورد با رنج‌های شخصی چگونه زمینه‌ی طرح پرسش‌های عمیق درباره‌ی معنا، حقیقت و جایگاه انسان را در ذهن نویسنده فراهم می‌کند. این جست‌وجوی فکری به‌تدریج او را به سمت ایمان مسیحی و در نهایت پذیرش کاتولیسیسم سوق می‌دهد.
هسته‌ی اصلی «کوه هفت طبقه» بر تحول درونی و تجربه‌ی ایمان تمرکز دارد. مرتون فرایند آشنایی با آموزه‌های دینی، تاثیر دعا، سکوت و انضباط روحی را تشریح می‌کند و تصمیم خود برای ورود به صومعه‌ی تراپیست‌ها را توضیح می‌دهد. زندگی رهبانی در این کتاب به‌عنوان مرحله‌ای تازه از آگاهی و مسئولیت معنوی ترسیم می‌شود، نه صرفا کناره‌گیری از جامعه. عنوان اثر برگرفته از «کمدی الهی» دانته است و به کوه تطهیر هفت‌مرحله‌ای اشاره دارد؛ نمادی از پالایش تدریجی روح و حرکت از آشفتگی به سوی روشنایی.