دربارهی این اثر، به قلم پژمان طاهری میخوانیم: «سال ۱۳۸۳ و به وقت ضبط تصنیف «ایران کهن»، هنرمند ارجمند، شهرام ناظری، منظومهی آرش کمانگیر سرودهی سیاوش کسرایی را برای ساختن اثری پیشنهاد داد. در انتخاب اولیهام، با توجه به حجم منظومه، چیزی درحدود یکسوم این منظومه را با توجه به سلیقه و حس و حالم انتخاب کردم و در تابستان همان سال با گروه «ایرانی» و سازبندی معمول آن ضبط کردیم و استاد هم آن را خواند. ماجرای ضبط آن سال و قطعاتی که ضبط کردیم بهنوعی پیش رفت که هیچگاه کامل نشد ولی از کارهای آن تابستان و آن ضبط خاطرهانگیز بعدها دو اثر منتشر شد با شمایلی بهتر و کاملتر؛ یکی «امیرکبیر» و دیگر همین «آرش کمانگیر» که داستان آن البته مانند تمام همکاریهای من با شهرام ناظری حکایتیست...»