این کتاب تلاشی نوآورانه برای بازتعریف جایگاه زیباییشناسی در معماری است و آن را نه بهعنوان نقطه مقابل عملکردگرایی، بلکه بهعنوان ابزاری قدرتمند برای کنشگری اجتماعی و سیاسی معرفی میکند. نویسنده استدلال میکند که معماری و زیباییشناسی ظرفیتهای نادیدهگرفته شدهای برای ایجاد برابری و عدالت اجتماعی در ابعاد نژادی، جنسیتی و اقتصادی دارند.
کتاب «طراحی عدالت اجتماعی» یک دستورالعمل فنی یا کلیشهای برای ساختوساز نیست؛ بلکه دعوتی است خطاب به نسل جدید معماران و طراحانی که از گفتمانهای رایج ناراضی هستند. هدف نویسنده آگاه کردن طراحان از نقش خود در ساخت جهان آینده است؛ جهانی که در آن زیباییشناسی صرفا درک سطحی از فرم نیست، بلکه عاملی برای تغییر ادراک مردم از دموکراسی و عدالت است.