کتاب نامه‌های خودکشی پزشکان

«دانشکده‌ی پزشکی زخمی بر جانم نشاند که هرگز التیام نیافت. از آن زمان به بعد، هرگز همان آدم سابق نشدم. اگرچه هنوز جرقه‌ای از امید در چشمانم دیده می‌شود و شعله‌ای از شادی در دلم زبانه می‌کشد، اما چیزی در وجودم برای همیشه از دست رفته است؛ چیزی که گویی هیچ‌گاه بازنخواهد گشت. معصومیتم. آرام و خاموش، در آن راهروهای سرد و بی‌رحم گم شد.چون بسیاری از دانشجویان پزشکی، رویایم نجات جان انسان‌ها بود. می‌خواستم زخمی را التیام بخشم، دردی را تسکین دهم و پناهی برای بیمارانم باشم؛ برای آن‌ها که روزی با تمام وجود به من اعتماد می‌کردند. اما به‌جای آن، چیزی نمانده بود که خودم را از دست بدهم. نظام آموزشی‌ای که بر حفظ‌کردن و بازگفتن طوطی‌وار بنا شده بود، ذهن پویا و پزشکی را در ذهنم تلنبار می‌کردم و در آزمون‌های بی‌روح، آن‌ها را بازمی‌گفتم. در می‌یافتم شوق خدمت به مردم، چیزی بود که قلبم را زنده نگه می‌داشت.اما چگونه می‌توان در محیطی که تحقیر، تبعیض، آزار جنسی و شرمنده‌سازی را بخشی از آموزش می‌دانده همچنان امید را زنده نگه داشت؟»