کتاب این من هستم که انتخاب می‌کنم چه معنایی به زندگی‌ام بدهم

سرچشمه‌ی خستگی‌های مزمن انسان امروز، همیشه کار زیاد یا فعالیت‌های روزمره نیست؛ گاهی ناشی از زوال تدریجی توانایی ما در تماشای جهان با حیرت و کنجکاوی است. کتاب «این من هستم که انتخاب می‌کنم چه معنایی به زندگی‌ام بدهم» نوشته‌ی کاترین می، اثری در حوزه روان‌شناسی عمومی و جستارنویسی معاصر است که نویسنده به همین موضوع اشاره می‌کند که بسیار از ما تجربه کرده‌ایم: بی‌حسی عاطفی، فرسودگی فکری و سردرگمی حاصل از هجوم بی‌وقفه‌ی اخبار، تکنولوژی و شتاب‌زدگی زندگی مدرن. او مسئله‌ی اصلی اثر خود را بازیابی حواس پنج‌گانه و پیوند دوباره با لایه‌های عمیق‌تر زیستن قرار می‌دهد تا نشان دهد معنا، چیزی آماده و بیرونی نیست، بلکه زاویه‌ی دیدی است که باید آن را در دل همین آشفتگی‌های روزمره بازآفرینی کنیم.
نویسنده با الهام از عناصر چهارگانه‌ی زمین، آب، آتش و هوا، مسیر بازگشت به حس شگفتی را لایه به لایه دنبال کرده و خواننده را همراه خود به دل تجربه‌های ساده اما فراموش‌شده می‌برد؛ از لمس خاک و شنا در آب‌های سرد گرفته تا تماشای سکوت شب و بازآفرینی آیین‌های کوچک در زندگی فردی. قلم او لحنی همراه، پخته و خالی از شعارهای شتاب‌زده دارد و هم‌زمان با کاوش در خاطرات درونی، از ریشه‌های اسطوره‌ای و تاملات فلسفی بهره می‌گیرد. شخصیت اصلی این جستارها خود نویسنده و در واقع تمام انسان‌هایی هستند که می‌کوشند پس از دوره‌های تنهایی و اضطراب، دوباره با جهان پیرامون‌شان آشتی کنند.
تمرکز بر متوقف‌کردن شتاب زندگی و درک زیبایی‌های خرد، اتمسفری ملموس و قابل درک به این نوشته داده است. نویسنده قصد ندارد اضطراب را پاک کند، بلکه شیوه‌ی هم‌زیستی با آن و سرریز نشدن از نگرانی‌ها را ترغیب می‌کند. او یادآور می‌شود که افسون‌زدایی از جهان امروزی حاصل غفلت ما از کیفیت توجه‌مان است و با تغییر لحن و ریتم روزمرگی، می‌توان دوباره به درک عمیق‌تری از بودن رسید.
برای تمام کسانی که زیر بار فشارهای روحی دنیای جدید احساس بی‌حسی و خستگی می‌کنند یا به دنبال راهی برای بازگرداندن گرما و جادو به لحظات ساده‌ی خود هستند، کتاب «این من هستم که انتخاب می‌کنم چه معنایی به زندگی‌ام بدهم» اثری بیداربخش و در عین حال تسکین‌دهنده است. مطالعه‌ی اثر کاترین می یادآوری می‌کند که خلق معنا در عصر اضطراب، یک تصمیم آگاهانه است؛ تصمیمی برای دوباره دیدن، دوباره لمس کردن و شگفت‌زده شدن از جهان، درست در همان نقطه‌ای که ایستاده‌ایم.