کتاب والدین من (جلد اول)

هنر فرزندپروری سفری است میان «شناخت» و «پذیرش». سفری که از لحظه‌ی تولد کودک آغاز می‌شود و تا پایان عمر والد ادامه دارد. هیچ دو کودکی شبیه هم نیستند؛ همان‌طور که هیچ دو برگ درختی در طبیعت کاملا یکسان نیست.

با این حال، بسیاری از والدین ناخودآگاه می‌کوشند قالبی از «بایدها» بر فرزند خود تحمیل کنند: باید اجتماعی‌تر باشد، باید آرام‌تر باشد، باید مثل فلان کودک رفتار کند. غافل از اینکه هر کودک با کوله‌باری از ویژگی‌های درونی، هیجانات خاص و نیازهای منحصر‌به‌فرد به این دنیا می‌آید.

کودک ما آمده است تا خودش باشد، نه نسخه‌ای از ما.

پدر و مادری که این واقعیت را درمی‌یابند، به‌جای کنترل، هدایت را می‌آموزند. به‌جای مقایسه، کنجکاوی را انتخاب می‌کنند و به‌جای برچسب‌زدن، به دنبال کشف «علت» رفتارها می‌گردند.

وقتی والد به درون دنیای روانی فرزندش قدم می‌گذارد، درمی‌یابد که لجاجت، سکوت، حساسیت یا حتی شیطنت‌های کودک، زبان بیان تفاوت‌های شخصیت اوست. کودک پرتحرک ما شاید به دنبال هیجان و تجربه است، در حالی که کودک آرام‌تر به امنیت و پیش‌بینی‌پذیری نیاز دارد.

اگر این تفاوت‌ها را نبینیم، رفتارهای طبیعی کودک را با نافرمانی یا ضعف تفسیر می‌کنیم. اما اگر آن‌ها را درک کنیم، می‌توانیم مسیر رشدش را با هوشمندی هموار کنیم.

این کتاب برای والدینی نوشته شده که می‌خواهند بیشتر بشنوند و کمتر قضاوت کنند؛ و همچنین می‌خواهند در کنار فرزندشان رشد کنند، نه در برابر او.

هدف ما ارائه‌ی روشی تازه برای فرزندپروری نیست، بلکه بازگرداندن نگاه انسانی به تربیت است. نگاهی که باور دارد هر کودک دنیایی منحصربه‌فرد دارد و هیچ نسخه‌ عمومی همه‌ی آن دنیاها کار نمی‌کند.