جمالالدین حسین بن علی بن محمد مشهور به ابوالفتوح رازی از مفسران و
علمای بزرگ شیعه در سدهٔ ششم هجری بود. به احتمال زیاد بین سالهای ۴۸۰ و ۵۲۵ هجری میزیسته
است. وی همانگونه که از نامش پیداست اهل ری بود. در اصل، از نیشابور بود ولی در ری
میزیست. با زمخشری معاصر بود و ابن شهرآشوب از شاگردان او بود. تفسیر مفصل فارسی او
به نام روضالجنان و روحالجنان معروف به تفسیر ابوالفتوح از تفسیرهای جامع و معتبر
قرآن است.