این کتاب شامل گفتارهایی در قلمرو «علم کلام» با دلایل عقلی و برهانی و استناد به آیات و روایات است. نوشتار حاضر با انگیزه دفاع از اصول اعتقادی مذهب و در نهایت اسلام و همچنین زدودن شبهات مخالفان به نگارش درآمده است.
اثبات واجب الوجود، صفات ثبوتیه از قبیل: علم، قدرت، حی بودن، اراده، سمع و بصر، تکلم، ازلی و ابدی بودن و صفات سلبیه نظیر: دارای ترکیب و شریک بودن، حلول، تحیز، لذت مزاجیه و رویت و افعال، اسماء، نبوت، امامت و معاد از جمله محورهای اصلی مباحث و مسایل مطرح شده در این نوشتار هستند.
رفیع الدین محمد بن حیدر حسینی طباطبایی نائینی مشهور به میرزا رفیعا. شاگرد شیخ بهایی و میرفندرسکی بوده. از سادات طباطبایی نائین و زواره و اردستان است. مرحوم میرزای جلوه، فیلسوف معروف عهد قاجار و متوفّی در ۱۳۱۴ از اولاد و احفاد اوست. رسالهای در «اقسام تشکیک» دارد که مورد توجه متاخران است. شرح اشارات خواجه و شرح حکمة العین شریف جرجانی را حاشیه کرده است و رسالهای در حل شبهه «استلزام» که در کتب فلسفه مطرح است نوشته است. رسالهای به نام ثمره شجره الهیه در اصول عقاید با پارهای از مقدمات فلسفی اخیراً از او وسیله آقای عبداللّه نورانی از فضلای معاصر چاپ و منتشر شده است. میرزا رفیعا در سال ۹۹۹ متولد و در سال ۱۰۸۳ در سن ۸۵ سالگی درگذشته است.