کتاب کافه نیاوران

نوری از دور می‌آید، بر دلی می‌نشیند، پرتویی پدیدار گشته و پیوندی رقم نمی‌خورد، قلب گیتی می‌گیرد، عشق ناتمام می‌ماند و آرزوهای دیرین را بر باد می‌دهد، آنجا که سکوتی می‌شکند و رویاها سراب می‌شود و در نقاب تبسمی زلال، لبخندی پرفریب نمایان می‌شود، بغضی می‌ترکد، ندایی می‌آید: تو نمی‌توانی انسانی خسته را به حیات تازه بکشانی، سالهاست در این دیار، عشق برای من به پایان رسیده است؛ نمی‌خواهم رنج نگاه همیشه نگرانت، تلخی رفتن را برایم کابوس کند، جان سیار بی‌روحم را برایت به ارث می‌گذارم.اگر شکستم مرا ببخش، یکرنگی تاوان دارد، وقتی تقابل‌های ناجوانمردانه‌ی زندگی، قلبت را می‌فشارد تا درونت فرو بریزد؛ چشم‌های بی‌قرار و قلب تپنده‌ات، مرا به ماندن، رنج کشیدن و زندگی رویایی فرا می‌خواند. دلم برای خودم، برای تو، برای نگاهی دنباله‌دار از سگ‌هایی باوفا در روستای پدری و برای اصالت محبت مادربزرگ، تنگ شده است. آسمان می‌گرید، طوفان حزن می‌آید، پاییز سکوت ‌می‌کند، چکاوک پر می‌کشد، معجزه کارساز نمی‌شود و در هیاهوی سوگ و جنون، غم کم می‌آورد، کبک آشیان می‌بافد، هستی با شور می‌خواند: تو برای وصال آمده‌ای، بمان تا بمانم، زندگی شگفت‌انگیز است، خورشید می‌تابد، عشق شفاست…