کتاب زمین های مسلح

از بعدازظهـر روز چهارشـنبه بیسـتم بهمـن ۱۳۶۱ تمامـی تلاش‌ها بـر ایـن محـور متمرکـز شـد کـه گردان‌های خط‌شکن مرحله‌ی دوم نبـرد والفجـر ، بـه نوبـت بـرای انجـام عملیـات، از نقطـه رهایـی بـه سـمت اهـداف تعییـن شـده رهـا شـوند. معالوصـف؛ از آنجـا کـه شـمار ی از نیروهـای عمـل کننـده طـی مرحلـهی اول ایـن عملیـات، همچنـان در محاصـرهی دشـمن قـرار داشـتند و بـه دفـاع مظلومانـهی خـود ادامـه میدادنـد، بهتـر دیدیــم پیــش از پرداختــن بــه رو یدادهــای مرحلــهی دوم عملیــات، درنگــی بــر اوضــاع خونبــار و نا گــوار آن دلیـران گرفتـار در حصـار دشـمن داشتهباشـیم. از جملـه شـاخصترین چهرههایـی کـه در شـب اول نبـرد بـه سـختی مجـروح شـد و در منطقـه جامانـد، جعفـر ربیعـی؛ جانشـین واحـد تخریـب سـپاه 11 قـدر بـود. و ی در بازروایـی خاطـرات خـود از آن روزهـا و شـبهای پرمخاطره این‌گونه یاد کرده است: «… دو روز و دو شــب پــر از درد، رنــج، تنهایــی و اضطــراب را گذرانــده بــودم و حــالا شــب ســوم بــا تمــام ســختی و سرمای سوزناک بیابان در پیش‌رو بــود. ســیاهی شــب بــر همه‌جا مســتولی شــده بـود. نیمه‌های شـب بـود کـه صـدای گفتگوی دو نفـر، سـکوت منطقـه و آرامـش مـرا بـر هـم زد. تـا بـه خــودم آمــدم، متوجه شدم دو نفــر بــه فاصله‌ی یــک قدمــی مــن و پشــت همــان بوتــه، بــر روی زمیــن نشسته‌اند و دارنـد بیـن خودشـان جملاتی را رد و بدل می‌کنند. نفـس در سـینه‌ام حبـس شـده بـود. تــرس بــر تمــام ارکان وجــودم مســتولی شــد. چــه بایــد می‌کردم؟ در آن لحظــات، بیشــتر بــه یــک مرده شـبیه بـودم تـا یـک مجـروح. آن‌ها بـه زبـان عربـی صحبـت می‌کردنـد متوجه شدم عراقی هستند. نفسـم درنمی‌آمـد. بـرای یـک لحظـه ایـن فکـر بـه ذهنـم خطـور کـرد کـه از آن‌هـا کمـک بخواهـم. ولـی ایـن تصـور مثـل بـرق از سـرم بیـرون رفـت. با وحشی‌گری‌هایی کـه از ارتـش بعـث، در زمـان اشـغال شـهرهای کشـورمان دیـده بـودم، مگـر می‌توانسـتم بـه کمـک آن دو سـرباز دشـمن امیـدوار باشـم؟!