کتاب برندسازی گردشگری فرهنگی

با آغاز قرن جدید، انسان همچنان با چالش های زیادی در شکل گیری و توسعه محیط شهری خود مواجه است. برای رفع این چالش ها، بسیاری از شهرها تلاش کرده اند تصویر بصری خود را توسعه دهند. به همین دلیل، تبدیل محیط شهری آنها به تصویر بصری تجاری، تبدیل شده است. 

 بسیاری از مدیران محلی از طریق  برندینگ مکان، به دنبال اهداف مختلف اقتصادی، سیاسی و اجتماعی-روانشناختی هستند. ( آشوورث  ، جورج، 2009 ) برندسازی تنها به کالا محدود نمی شود.  در عصر کنونی برندینگ مکانی، باید مدیریت بداند که مشتریانش چه کسانی هستند، چه چیزی می خواهند، و چگونه می توان در منطقه مورد نظر ارزش افزوده ایجاد کرد. تولیدات این اماکن به توسعه نیاز دارند و باید بر مبنای نیاز مشتریان تغییر کند. این چرخش پیچیده، به مهارت مدیریتی بیشتر از گذشته نیاز دارد. ( روستا، ظهیری، 1394) نام تجاری محل یک جزء جدایی ناپذیر از مسابقات مکان معاصر است. نام تجاری محل، همچنین به عنوان بازاریابی مکان و تصویر برداری و بازاریابی مکان، به عنوان یکی از اجزای مهم در جذب و حفظ سرمایه، شرکت ها، مردم (از جمله کارگران ماهر و غیر کارآمد، مهاجران داخلی و بین المللی، و گردشگران داخلی و خارجی)، و در ارتقاء و فروش کالاها و خدمات محلی تولید شده است. ( میشل هال  ، 2010 ) ایجاد یک نام تجاری مقصد در داخل کشور یکی از راه های ارتقاء گردشگری است. نام تجاری مقصد گردشگری یک ابزار بازاریابی است و تنها به طور غیر مستقیم یک چالش طراحی است. نام تجاری نیاز به منابع و پیشنهادات مقصد را به طور موثر مرتبط می کند. تجزیه و تحلیل بازار باید منابع و آیکون های مقصد را تعیین کند که تمایز واضح در درک گردشگران را تضمین کند. ایجاد یک نام تجاری مقصد توریستی، یک فرایند سیستماتیک است که ترجیحا تحت یک مدل خاص انجام می شود. (سریک، جرکوویک، باکیک  ، 2015)  برندهای مکان تا حدودی شبیه چتر حمایت حقوقی بوده و می تواند در افزایش تصویر یک مکان سودمند باشد. ( روستا، ظهیری، 1394 ) نام تجاری مقصد به رسمیت شناختن آن در بازار خریداران می باشد که پیامدهای قابل ملاحظه ای در افزایش تعداد بازدیدکننده های توریستی و گسترش منطقه گردشگری را به دنبال دارد. ( سریک، جرکوویک، باکیک  ، 2015 ) برند مقصد، عاملی در جهت تحکیم و تقویت خاطرات مفرح از مقصد عمل می کند. بهاری، جعفر و همکاران، 1395)

امروزه به دلیل تأثیرات چشمگیری که صنعت گردشگری بر اقتصاد، فرهنگ و جامعه مناطق پذیرنده گردشگران برجای می گذارد، توجه فراوانی به این زمینه از فعالیت می شود. صنعت گردشگری نه تنها گامی برای تقویت فرهنگ هاست بلکه گامی به سوی پیشرفت و تحول اقتصادی و اجتماعی می باشد. کشور ایران با توجه به بهره مند بودن از جاذبه های جهانگردی بسیار می تواند با برنامه ریزی در راستای این صنعت از اقتصاد تک محصولی متکی به نفت فاصله بگیرد. گردشگری براساس چندین برآورد و مطابق نظر سازمان جهانی گردشگری، که وابسته به سازمان ملل متحد است، بزرگ ترین صنعت و فعالیت اقتصادی جهان می باشد بزرگتر از صنایع دفاع، تولیدات صنعتی، نفت و کشاورزی این صنعت، گسترده ترین صنعت خدماتی است و یقینا در سده آینده با سرعتی بیش از گذشته و امروز گسترش خواهد یافت. بدون تردید همه کشورهای جهان در رقابتی تنگاتنگ در پی بهره گیری از مزایای اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و غیره، به ویژه دریافت سهم بیشتری از درآمد و بالا بردن سطح اشتغال ناشی از بهینه سازی این صنعت خدماتی در کشورهای متبوع خود هستند( گی، فایوسولا، ۱۳۷۷). از آنجایی که برند به بهبود تصویر شهرها کمک می کند، عاملی برای بهبود گردشگری است. ( چیگورا، هوکو ، 2018 ) از طرفی، توسعه صنعت گردشگری یکی از مهمترین اهداف توسعه اجتماعی و اقتصادی بسیاری از کشورهای دیگر در سراسر جهان است. بنابراین، شکل گیری و ترویج یک تصویر مثبت از شهرها و مناطق به عنوان مقصد جذاب گردشگری، مسئله فوری در رابطه با گردشگران داخلی و خارجی است. ( متینا  و همکاران، 2017 ) نام تجاری محل نیز دارای بازارهای داخلی و خارجی است. نام تجاری محل داخلی عمدتا مربوط به توسعه و ساخت نام تجاری در ارتباط با هویت محل، از جمله جامعه است. غرور و ایجاد و حفظ یک محیط جذاب. نام تجاری خارجی به طور عمده در ارتباط با ارزش گذاری برند و برند، از جمله ویژگی های مکان، به بازارهای خارجی به منظور تحقق اهداف و اهداف نام تجاری است. ( میشل هال  ، 2010 ) توسعه گردشگری موجب رونق اقتصادی و کاهش فقر می شود همچنین تأثیر بسزایی در افزایش درآمد و کاهش بیکاری و در نتیجه بهبود کیفیت زندگی مردم و افزایش رفاه اجتماعی دارد. علاوه بر آن گردشگری عاملی است برای گفتگوی بین فرهنگ ها و تمدن ها و از نظر سیاسی نیز، روابط بین ملل و دول را متعادل تر و نزدیک تر می سازد.