این پژوهش بیانگر اعجاز لفظی ومعنایی قرآنکریم از منظر ” آواشناسی کاربردی” است. از مهمترین نتایج این بررسی، دو نظریه؛ “تناسب صوتی” Harmony Voice، کــه مـوجـب گـوشنـوازی ودلنـشینی گفـتمان گـردیده، و”تـناسب صوت و مـعنا ” Onomatopoeia، نه بهطور اتفاقی و بلکه به شیوهای هدفدار و تعیینشده بعنوان یک قاعده کلی در گفتمان قرآنی مطرح است. یکی دیگر از تجلیات نظام صوتی، تشکیل مجموعهی “هارمونیک” توسط “فاصلهی” قرآنی است که نقش اساسی در هماهنگی لفظ و معنا را بعهده دارد.