موضوع کتاب «التحف و الهدایا» (تحفهها و هدایا) اثر خالدیان، مجموعهای ادبی و تاریخی درباره هدایا، تحفهها و فرهنگ مبادله آنهاست.این کتاب ترکیبی از شعر، اخبار، حکایتها و نوادر مرتبط با هدیه دادن و هدیه گرفتن است . نویسندگان (ابوبکر محمد و ابوعثمان سعید، دو برادر از نزدیکان سیفالدوله حمدانی) این اثر را به درخواست یکی از حاکمان زمان خود تألیف کردند تا منتخبی از زیباترین اشعار و داستانهای مربوط به این موضوع را گردآوری کنند .کتاب در یازده باب تنظیم شده که هر کدام به جنبهای خاص از فرهنگ هدیه و تحفه میپردازد :
1. هدیه همراه با شعر: کسانی که هنگام هدیه دادن، شعری نیز میفرستادند.
2. تشکر با شعر: کسانی که هدیه دریافت میکردند و با شعر از فرستنده تشکر میکردند.
3. درخواست هدیه با شعر: افرادی که با سرودن شعر، درخواست هدیه یا تحفه میکردند.
4. درخواست هدیه بدون شعر: درخواستهای غیرشعری برای دریافت هدیه.
5. اخبار هدایا: داستانها و روایتهای گوناگون درباره هدایا.
6. نکوهش هدیه: کسانی که هدیه دریافتی را با نظم یا نثر مورد نکوهش قرار میدادند.
7. سرزنش معطلکنندگان: کسانی که درخواست هدیهای داشتند اما با تأخیر یا ممانعت روبهرو شدند و آن را با شعر سرزنش کردند.
8. رد کردن هدیه: افرادی که از روی بلندمرتبگی یا پرهیز، هدیه را نمیپذیرفتند و رد میکردند.
9. دعا بهجای هدیه: کسانی که دستشان از هدیه دادن کوتاه بود و بهجای آن به دعا و ثنا روی میآوردند.
10. هدایای پادشاهان: هدایای فرمانروایان مناطق مختلف به سلطان مرکزی و نامههای همراه آن.
11. هدایای نابخردان: تحفهها و هدایای افراد کمخرد یا فرومایه.
کتاب فقط فهرست خشک نیست و پر از داستانهای جذاب است. مثلا در بابی، داستان شاعری به نام ابو رهم دوسی نقل شده که به معشوقهاش یک کوزه ترشی و یک سبد پیاز هدیه میدهد! این هدیه عجیب و بیارزش، سوژه طنز و شعر شاعران دیگر میشود . این نمونه به خوبی نشان میدهد که کتاب فقط به هدایای فاخر پادشاهان محدود نمیشود، بلکه به طنز و نگاه اجتماعی مردم عادی نیز توجه دارد.در مجموع، این کتاب یک منبع ارزشمند برای شناخت آداب، فرهنگ و ادبیات مرتبط با هدیه دادن در قرن چهارم هجری و دوران حمدانیان است.
ابوبکر محمد بن هاشم و ابوعثمان سعید بن هاشم هر دو اهل بصره (یا موصل) بودند و به دلیل انتساب به منطقه «خالدیه» یا جدشان «خالد»، به خالدی معروف شدند. ابوعثمان در سال ۳۷۱ هجری قمری و ابوبکر حدود سال ۳۸۰ هجری قمری درگذشتند.آنها از نزدیکان و شاعران خاص سیفالدوله حمدانی بودند و ریاست کتابخانه او را بر عهده داشتند. ابوبکر محمد ادعا کرده بود که هزار جلد کتاب را حفظ است.معاصران آنها را متهم میکردند که اگر شعر زیبایی از شاعری (زنده یا مرده) میدیدند، آن را به نام خود ثبت میکردند. این کار از سر ناتوانی در سرودن نبود، بلکه «طبعشان اینگونه بود».آنها اغلب در سرودن شعر یا تألیف کتابها با یکدیگر همکاری میکردند و آثارشان به نام هر دو ثبت میشد.علاوه بر «التحف و الهدایا»، از دیگر آثار مشترک آنها میتوان به «دیوان الخالدیین»، «الأشباه و النظائر» (در باب شعر) و «اخبار الموصل» اشاره کرد.