هارولد بلوم در دانشگاههای کرنل (مقطع کارشناسی، ۱۹۵۱) و ییل (مقطع دکتری ۱۹۵۵) تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۵ تدریس خود را در دانشگاه ییل آغاز کرد؛ او همچنین در فاصله سالهای ۱۹۸۸ تا ۲۰۰۴ نیز به تدریس در دانشگاه نیویورک مشغول بود. در جوانی بسیار تحتتأثیر کتاب تقارن (۱۹۴۷)، مطالعهای درباره ویلیام بلیک، اثری از نورثروپ فرای قرار گرفته بود و بعدها اذعان کرد که بی شک فرای بزرگترین و مهمترین منتقد ادبی در زبان انگلیسی پس از والتر پیتر و اسکار وایلد بوده است،بلوم کار خود را با تکنگاریهایی درباره پرسی شلی (اسطورهسازی شلی)، ویلیام باتلر ییتس (ییتس)، والاس استیونز (اشعار اقلیم ما) آغاز کرد که در اصل این تکنگاریها مرتبط با رساله دکترای او بودند. در این آثار بلوم از رمانتیسم در برابر منتقدین نو مسیحی که تحتتأثیر توماس الیوت بودند و وی از مخالفان فکری آنها بود، دفاع جانانهای کرد. هارولد رویکردی ستیزهجویانه داشت؛نخستین کتاب وی تحت عنوان اسطورهسازی شلی، بسیاری از منتقدان معاصر را متهم به بدخوانی و بیدقتی کرد،بلوم پس از یک بحران شخصی در اواخر دهه شصت میلادی، علاقه عمیقی به رالف والدو امرسون، زیگموند فروید و سنتهای کابالایی و هرمسیه پیدا کرد.وی تحتتأثیر مطالعات خویش، آغاز به نوشتن مجموعه کتابی در باب اضطراب تأثیر کرد،کتابی که به کشمکشهای شاعران برای ساخت دیدگاههای شاعرانه منحصربهفرد خودشان میپرداخت تا تز خود را اینگونه تشریح کند که بیشک تمام شاعران معاصر بهنوعی از پدر نخستین تأثیر گرفتهاند و شاعران معاصر تحتتأثیر شاعران پیشین خود قرار دارند.