کتاب از هایدگر تا گادامر

Von Heidegger zu Gadamer. Unterwegs zur Hermeneutik
در مسیر هرمنویتیک
کد کتاب : 28543
مترجم :
محمدرضا حسینی بهشتی
شابک : 978-6220602804
قطع : رقعی
تعداد صفحه : 219
سال انتشار شمسی : 1399
سال انتشار میلادی : 2001
نوع جلد : شومیز
سری چاپ : 1
زودترین زمان ارسال : 16 آذر

معرفی کتاب از هایدگر تا گادامر اثر ژان گروندن

هرمنوتیک در سده بیستم عمدتا کارهایدگر و گادامر بوده است. اما این دو نه خود وارد گفت وگو شدند و نه کسی آن ها را به درستی به گفت وگو واداشت. وضعیت مجموعه آثار، که در خصوص هایدگر بسیار پیشرفت کرده و در مورد گادامر تقریبا به پایان رسیده است، این رویارویی را نه تنها ممکن بلکه حتی لازم می سازد: زیرا رابطه پیچیده و چندلایه گادامر با آموزگارش در اثر اصلی اش حقیقت و روش (۱۹۶۰) احتمالا به دلیل ملاحظات شخصی کم تر بسط پیدا کرد و در نتیجه به دشواری قابل تعیین است. آیا این اثر ادامه کار هایدگر با ابزارهایی دیگر بود یا طرحی در مقابل طرح هایدگر؟
تردیدی نیست که گادامر هنگامی که از هرمنوتیک سخن به میان می آورد اندیشه هایدگر را دنبال می کرد. اما هایدگر نزد گادامر آموزگاری چنان فوق العاده و تحسین برانگیز ماند که گادامر در اثر اصلی خویش از در پیش گرفتن گفت وگوی مستقیم با وی اجتناب کرد. در هر صفحه از این اثر، سخن بر سر«تجربة هرمنوتیکی» و در نتیجه برسر فهم بود، اما ربط دادن آن ها به هایدگر همیشه آسان نبود، هرچند سایه هایدگر همه جا حس می شد. اما این سایه ای بیش نبود. هایدگر و گادامر، با آن که از سنت هرمنوتیکی واحدی برمی خیزند، سرچشمه های واقعی شان اغلب بسیار متفاوت اند. در حالی که هایدگر برای ساخت گشایی خویش از اطمینان های آگاهی عصرجدید پرسش وجود مندرج در متافیزیک ارسطو را از نو وامی گشاید، گادامر ترجیح می دهد با کاربر اساس انگیزه های متقدم هایدگر اخلاق ارسطو را دنبال کند، زیرا نوع کاملا متفاوتی از داناییرا در نظر دارد، یعنی دانایی حقیقت عملی .
هایدگر و گادامر در حالی که از افق ها و پس زمینه های متفاوتی برخاسته اند و در مسیر هرمنوتیکی بسیار متفاوت را طی می کنند، سرانجام در خصوص امر ذاتی تلاقی می کنند. فلسفه آن ها در حالی که به نحوسقراطی در خصوص ازخودبیگانگی دازاین و این توهم که هر کاری شدنی است هشدار می دهد، آن چیزی را که به کلی از دسترس خارج است، یعنی این که ما هستیم و می فهمیم، یادآوری می کند.
کتاب از هایدگر تا گادامر نوشته ی ژان گروندن به ما کمک می کند تفاوت ها و شباهت های این دو فیسلوف برجسته را درک کرده و از این راه به فهم بیشتری از آرای آنها برسیم.

کتاب از هایدگر تا گادامر

ژان گروندن
ژان گروندن (به انگلیسی: Jean Grondin) (متولد ۲۷ اگوست ۱۹۵۵) فیلسوف کانادایی است. پژوهش‌های او عمدتاً در حوزه هرمنوتیک است.
قسمت هایی از کتاب از هایدگر تا گادامر (لذت متن)
به لحاظ موضوعی و تاریخی، روابط متعددی میان هرمنوتیک و خطابه وجود دارد، هرچند تا همین اواخر چنین روابطی فی نفسه کم تر مورد بحث قرار گرفته اند. این روابط در وهله نخست پایه در شباهت موضوع آن ها دارد. زیرا هردوی آن ها با در میان گذاردن معنا سروکار دارند، به طوری که خطابه برای در میان گذاردن معنای قصدشده درپی لفظ متقاعدکننده است و هرمنوتیک از لفظ به معنای قصدشده بازمی گردد. بنابراین، بجاست میان انتقال معنای خطابی و هرمنوتیکی فرق بگذاریم: در حالی که اولی روی به بیرون دارد، دومی، به عکس، از لفظ به محتوای «درونی» آن می رود، یا برای احتراز از تنگ کردن دایره آن به نگرشی مبتنی بر اصالت روان شناسی - به جانب سخنی می رود که لفظ برای گفتن دارد(معنای محتوایی). در وهله دوم، این امر جلب نظر می کند که بعضی از قواعد هرمنوتیکی مستقیما از خطابه وام گرفته شدند، از جمله آموزه عمودها و آنچه به دور هرمنوتیکی موسوم است، که براساس آن جزء را باید بر مبنای کل فهمید.

تفسیر تمثیلی فیلونی، به عکس، بر مسیحیت به طرز پایدارتری تأثیر گذاشت. زمینه این تأثیر را همان ظهور مسیح فراهم کرده بود. مسیح موضع دوگانه ای در قبال کتاب مقدس اتخاذ کرده بود، که در نتیجه کتاب مقدس نزد مسیحیان مبدل به «عهد عتیق» شد. از یک طرف، مسیح گاهی از الفاظ تورات فراتر رفته بود(«سبت در خدمت مردم است، نه به عکس»)، اما از طرف دیگر به سنت انبیاء تکیه و، به گواهی حواریان اش، این سنت را به خود منسوب کرده بود.