کتاب یادداشت ها

Albert Camus's Notes
  • 10 % تخفیف
    قیمت : 98,000 | 88,200 تومان

  • موجود
  • انتشارات: ماهی ماهی
    نویسنده:
کد کتاب : 3231
مترجم :
شهلا خسروشاهی
شابک : 9789642092963
قطع : رقعی
تعداد صفحه : 736
سال انتشار شمسی : 1398
سال انتشار میلادی : 2018
نوع جلد : زرکوب
سری چاپ : 5
زودترین زمان ارسال : 27 مرداد

دفترچه ها
Carnets
کد کتاب : 25476
مترجم :
شابک : 978-6007987544
قطع : رقعی
تعداد صفحه : 304
سال انتشار شمسی : 1398
سال انتشار میلادی : 1962
نوع جلد : شومیز
سری چاپ : 1
زودترین زمان ارسال : 27 مرداد

معرفی کتاب یادداشت ها اثر آلبر کامو

در کتاب «یادداشت ها» میخوانیم :آلبر کامو از سال 1935 تا زمان مرگش ،یک سری دفترچه را برای ترسیم ایده های کارهای آینده ، ثبت ریز مکالمات و گزیده ای از کتاب هایی که می خواند ، نگه داشته بود و بازتاب افکار خود را در مورد مرگ ، وحشت جنگ و احساسات خود در مورد زنان و تنهایی و هنر ، و قدردانی های او از خورشید و دریای الجزایر را در آن ها نشان می دهد. این یادداشت ها شامل نکاتی بود که بعدا می توانست کاملشان کند و یا برخی از آن ها را در کتاب هایش استفاده کرد. کتاب یادداشت های آلبرکامو شامل کلیت ساختار های سازنده جهان بینی او در زمانی است که کامو هنوز در اروپا کاملا ناشناخته بود ، تا اینکه در سال 1960 ، وقتی در اوج قدرت خلاقیت خود بود، در یک تصادف اتومبیل کشته شد. او در سال 1957 برنده جایزه نوبل ادبیات شده است. وی زندگی معنوی و روشنفکرانه ای داشت. یادداشت های کامو عموما بیش از آنچه که انجام می دهد با آن چه احساس می کند ،درگیر است.کتاب «یاداشت ها» به ما این فرصت را میدهد که با آلبر کاموی واقعی بیشتر آشنا شویم.

کتاب یادداشت ها

آلبر کامو
آلبر کامو، زاده ی ۷ نوامبر ۱۹۱۳ و درگذشته ی ۴ ژانویه ۱۹۶۰، نویسنده، فیلسوف و روزنامه نگار فرانسوی بود. او یکی از نویسندگان بزرگ قرن بیستم و خالق کتاب مشهور بیگانه است.پدرش «لوسین کامو» فرانسوی فقیری بود که در الجزیره برزگری می کرد و در آنجا با زن خدمتکاری که اهل اسپانیا بود ازدواج کرد و صاحب دو فرزند به نام های لوسین (هم نام پدر) و آلبر شد. کودکی کامو در یک زندگی فقیرانه ی طبقه ی کارگری سپری شد. او در تعطیلات تابستانی در برابر دریافت دستمزدی اندک در مغازه ها کار می کرد؛ سپس به آموختن انگلیسی ...
قسمت هایی از کتاب یادداشت ها (لذت متن)
در حسرت زندگی دیگران. برای این است که از بیرون که نگاه می کنی، زندگی دیگران یک کلّ است که وحدت دارد، امّا زندگی خودمان، که از درون نگاهش می کنیم، همه اش تکّه تکّه و پاره پاره به نظر می آید. هنوز هم در پی سراب وحدت می دویم. نویسنده هرگز نباید از تردیدهایش درباره ی آفرینشش سخن بگوید. خیلی آسان می شود جوابش داد «چه کسی مجبورت کرده بیافرینی؟ اگر چنین عذابی دائمی ست، چرا تحمّلش می کنی؟» تردیدها خصوصی ترین چیزهای ما هستند. هرگز از تردیدهایت سخن نگو، هرچه که باشند. وانهادن جوانی. این من نیستم که آدم ها و چیزها را وامی نهم (نمی توانم)، بلکه این چیزها و آدم ها هستند که مرا وامی نهند. جوانی ام از من می گریزد: بیماربودن همین است. مجبور نمی بودم بنویسم: اگر جهان پاک و شفّاف بود، هنر وجود نمی داشت امّا اگر به نظرم می آمد جهان معنایی دارد اصلا نمی بایست می نوشتم. مواردی هست که آدم باید از سر فروتنی فقط خودش باشد و از خودش بنویسد. علاوه بر این، این نکته می توانست مرا وادارد که بیش تر و بیش تر بدان بیندیشم و درنهایت نمی بایست می نوشتمش. این حقیقتی درخشان امّا بی بنیاد است. در کدامین لحظه زندگی به سرنوشت بدل می شود؟ در زمان مرگ؟ امّا مرگ سرنوشتی برای دیگران است، برای تاریخ و برای خانواده ی شخص. از طریق آگاهی؟ امّا این ذهن است که تصویری از زندگی همچون سرنوشت خلق می کند و نوعی پیوستگی و انسجام به آن می دهد، پیوستگی و انسجامی که در خود زندگی نیست. هر دو مورد توهّم است. نتیجه گیری؟: سرنوشتی در کار نیست؟