کتاب هیولای هستی

«هیولای هستی؛ سفری با هایدگر در راه سینمای ترس‌آگاهانه» نوشته‌ی محمدصادق صادقی‌پو به موضوع ترس در سینما از دیدگاه مارتین هایدگر می‌پردازد. نویسنده با تمرکز بر ترس در سینما از منظر مارتین هایدگر به طور مفصل ترس در سینمای عصر حاضر، سینما و فلسفه و پدیدارشناسی هرمنوتیک در جهان فیلم را ‌نقد و بررسی می‌کند.
فلسفه هایدگر با توجه به دامنه‌ی وسیع تاثیر‌ش، ظرفیت بسیاری برای بحث و نظریه‌پردازی درباره‌ی سینما دارد. «هیولای هستی» حاصل چنین رویکردی به نظریات هایدگر و استفاده از آن‌ها برای نقد و نظریه‌پردازی درباره‌ی سینماست. این کتاب در واقع رساله‌ی دکترای نویسنده است که در آن کوشیده تحلیلی جامع از حوزه‌ای بینا‌رشته‌ای ارائه دهد که در آن فلسفه و سینما با پیوند دارند و در این تعامل دو سویه هر دو رشد و توسعه پیدا می‌کنند. «یعنی همانطور که تحلیل فلسفی به ما کمک می‌کند از سینمای وحشت درک عمیق‌تری به دست آوریم و حال و هواهایی که در این سینما در آن‌ها واقع می‌شویم را بهتر بفهمیم، فیلم‌ها نیز کمک می‌کنند تا در زمانه پایان فلسفه، به تعبیر هایدگر، به وظیفه تفکر از زاویه‌ای جدید نگاه کنیم و به این فکر کنیم که فیلم (و در اینجا به طور خاص سینمای وحشت) می‌تواند در مقام نوعی اندیشه برای زمانه معاصر عمل کند.»
نویسنده ضمن تبارشناسی تاریخی مفهوم ترس، به تعریف و تبیین مفاهیم بنیادین حوزه معنایی ترس در سیری تاریخی از یونان باستان تا هگل و نیچه پرداخته تا به هایدگر رسیده است. او در فصل دوم با تمرکز روی مبانی اندیشه فلسفی هایدگر به برخی از مهمترین مضامین فلسفه او همانند دازاین و ساختار اگزیستانس در جهان می‌پردازد. در فصل سوم به سینما و چگونگی شکل‌گیری و اهمیت یافتن آن به عنوان یکی از مهمترین و قدرتمند‌ترین پدیده‌های قرن بیستم پرداخته شده است. دو فصل بعدی درباره‌ی پیوند سینما و فلسفه هستند؛ از نسبت پدیدارشناسی هرمونتیک و بهره بردن از آن در نقد و تفسیر فیلم تا ارائه برداشتی از بده بستان سینما و فلسفه به خصوص آنجا که سینما بیشترین نزدیکی را به کار هنری پیدا می‌کند.
در فصل ششم به ژانر وحشت و ویژگی‌های آن پرداخته شده است. چگونگی شکل‌گیری و تغییر و تحولات آن در قرن بیستم نیز به شکلی موجز برای آشنایی بیشتر مخاطب در این فصل مرور شده است. در فصل هفتم نویسنده به تبیین فلسفه‌ی سینمای وحشت پرداخته و تجلی شر در ساحت سینما را به عنوان یکی از جلوه‌های آن مورد توجه قرار داده است. در این فصل با تکیه بر اندیشه‌های نوئل کارول، سینتیا فریلند و جورج اوچوا، «شر» و «هیولا» به مثابه عناصر اساسی و مقوم سینمای وحشت مطرح شده‌اند. سرانجام در فصل آخر، نتیجه‌ی نظریه‌پردازی نویسنده را با عنوان «از ژانر ترس تا ژانر ترس آگاهی؛ از قلب سینمای وحشت به سوی سینمای ترس آگاهانه» می‌خوانیم.
«هیولای هستی» کتابی خواندنی برای دانشجویان هنر، سینما و فلسفه، همچنین برای اساتید و پژوهشگران مرتبط با این حوزه است.