کتاب دارایی های ما

کتاب «دارایی‌های ما» نوشته کوثر عظیمی، رمانی است که در آن عشق به کتاب و تاریخ فرهنگی الجزایر در هم می‌آمیزند. این اثر که با الهام از یک کتاب‌فروشی واقعی به نام «شارلو» در شهر الجزیره نوشته شده، داستانی از حافظه فرهنگی، هویت ملی و تأثیرات استعمار را روایت می‌کند. کوثر عظیمی با زبانی شاعرانه و واقع‌گرایانه، این رمان را به شکل موازی از گذشته و حال بیان می‌کند و تلاش می‌کند تا نشان دهد چگونه فضاهای فرهنگی مانند کتاب‌فروشی‌ها می‌توانند حافظه‌های جمعی را شکل دهند و به نمادهایی برای مقاومت و هویت فرهنگی تبدیل شوند.
در این رمان داستان در دو خط زمانی پیش می‌رود؛ در یک سوی روایت زندگی ادموند شارلو، ناشر و کتابفروش فرانسوی-الجزایری به تصویر کشیده می‌شود. او در دهه ۱۹۳۰ کتابفروشی کوچکی افتتاح می‌کند که به محلی برای ملاقات نویسندگان، شاعران و روشنفکران تبدیل می‌شود. این کتاب‌فروشی که از آن به عنوان یک مرکز فرهنگی یاد می‌شود، نقش مهمی در معرفی نویسندگان برجسته‌ای چون آلبر کامو ایفا کرد. در سوی دیگر داستان به زمان حال برمی‌گردد و شخصیت جوانی به نام ریاض را معرفی می‌کند که مأمور شده تا این کتاب‌فروشی قدیمی را تخلیه و آن را به یک مغازه فست‌فود تبدیل کند. این تضاد میان گذشته فرهنگی غنی و دنیای مدرن و تجاری‌شده، مضمون اصلی رمان را تشکیل می‌دهد.
کوثر عظیمی در این رمان علاوه بر پرداختن به موضوعات ادبی و فرهنگی، به مسائل مهمی مانند استعمار، زبان و هویت نیز پرداخته است. او نشان می‌دهد که چگونه استعمار فرانسه بر فرهنگ و هویت الجزایر تأثیر گذاشته و نقش کتاب و نویسندگان در مقابله با این تأثیرات را مورد توجه قرار می‌دهد. زبان فرانسه به عنوان زبان روایت، خود سوالاتی درباره تعلق، دوگانگی فرهنگی و میراث استعماری ایجاد می‌کند. عظیمی به شکل زیرکانه‌ای نشان می‌دهد که کتاب‌ها و نویسندگان می‌توانند پلی میان فرهنگ‌ها بسازند و در عین حال، حامل تناقض‌های تاریخی باشند.
کتاب «دارایی‌های ما» اثری است که فراتر از یک رمان ساده تاریخی-ادبی عمل می‌کند. این کتاب نه تنها به ستایش کتاب‌ها و فرهنگ کتابخوانی می‌پردازد، بلکه به بیان ارزش‌های انسانی و فرهنگی نیز توجه دارد. کوثر عظیمی با استفاده از داستانی جذاب و شخصیت‌هایی واقعی و تخیلی، تصویری عمیق از روابط انسانی، مقاومت فرهنگی و تاریخ الجزایر ارائه می‌دهد. این رمان به خواننده یادآوری می‌کند که «دارایی‌های واقعی» یک جامعه، نه ثروت‌های مادی، بلکه کلمات، خاطرات و کتاب‌هایی هستند که هویت یک ملت را در برابر فراموشی محافظت می‌کنند.