کتاب کشتن میزبان

کتاب «کشتن میزبان» اثری تحلیلی و انتقادی از مایکل هادسون، اقتصاددان برجسته و از صاحب‌نظران حوزه‌ی مالی است که نویسنده در این اثر با استفاده از یک استعاره‌ی زیست‌شناختی، به کالبدشکافی نظام مالی معاصر می‌پردازد و استدلال می‌کند که بخش‌های مالی، بیمه و املاک (موسوم به FIRE) دیگر نه در خدمت اقتصاد واقعی، بلکه به مثابه‌ی یک «انگل» عمل می‌کنند.
هادسون تبیین می‌کند که اقتصاد واقعی یا همان «میزبان»، شامل تولید کالاها، خدمات و دستمزد کارگران است که بستر رشد جامعه را فراهم می‌سازد؛ اما بخش مالی با استخراج رانت و بهره، ثروت تولید شده را از چرخه‌ی مفید خارج کرده و صرفا به انباشت دارایی‌های غیرمولد می‌پردازد. به باور نویسنده این روند باعث می‌شود که قدرت خرید مردم کاهش یافته و بنیه‌ی صنعتی و تولیدی کشورها به تدریج تضعیف شود تا جایی که کل ساختار اقتصادی به سوی فروپاشی سوق یابد.
در بخش دیگری از این پژوهش، هادسون به بررسی پدیده‌ی رانت‌خواری نوین می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه اقتصادهای پیشرفته از مسیر سرمایه‌داری صنعتی کلاسیک منحرف شده و به سوی یک «سرمایه‌داری مالی» حرکت کرده‌اند. او معتقد است که در نظام فعلی، ثروت نه از طریق نوآوری و تولید، بلکه از راه تملک دارایی‌ها و گرفتن بهره به دست می‌آید. نویسنده با نقد سیاست‌های نئولیبرالیستی، توضیح می‌دهد که چگونه بدهی‌ها با سرعتی نمایی و بر اساس نرخ بهره‌ی مرکب رشد می‌کنند، در حالی که رشد اقتصاد واقعی هرگز نمی‌تواند همپای این ارقام ریاضی پیش برود. این تضاد منجر به وضعیتی می‌شود که هادسون آن را «بردگی بدهی» می‌نامد؛ وضعیتی که در آن بخش بزرگی از درآمد طبقات متوسط و ضعیف، پیش از آنکه صرف مصرف یا سرمایه‌گذاری شود، بابت اقساط بانکی و بهره‌های گوناگون بلعیده می‌شود. کتاب با تکیه بر مثال‌های تاریخی از بحران‌های مالی در یونان، ایرلند و ایالات متحده، ثابت می‌کند که سیاست‌های ریاضت اقتصادی در واقع ترفندی برای انتقال ثروت عمومی به جیب طلبکاران بین‌المللی است.
یکی از جنبه‌های کلیدی کتاب «کشتن میزبان»، بازخوانی آرای اقتصاددانان کلاسیک و مقایسه‌ی آن با دیدگاه‌های مدرن است؛ مایکل هادسون خاطرنشان می‌سازد که متفکرانی همچون آدام اسمیت و دیوید ریکاردو، رانت را یک «ناهار رایگان» و باری بر دوش جامعه می‌دانستند که باید حذف شود؛ اما در نقد اقتصاد نئوکلاسیک امروزی، این رانت‌ها به عمد نادیده گرفته شده و حتی در تولید ناخالص ملی به عنوان ارزش افزوده قلمداد می‌شوند. پیام اصلی هادسون در کتاب «کشتن میزبان» بسیار صریح است: بدون بخشودگی گسترده‌ی بدهی‌ها و مهار کردن بخش مالی انگلی، بهبود پایدار اقتصادی ممکن نخواهد بود. او تأکید دارد که وال‌استریت و نهادهای مالی مشابه، دولت‌ها را تسخیر کرده‌اند تا از هرگونه اصلاح ساختاری جلوگیری کنند.