کتاب اشباح جنگل سوخته

«اشباح جنگل سوخته» رمانی نوشته‌ی مهدی رجبی درباره‌ی حفاظت از محیط زیست و برای مخاطبان نوجوان است. این داستان تا حدودی فضایی فانتزی دارد.
داستان درباره جنگلی است که چند سال پیش سوخته و رازی در این آتش‌سوزی پنهان است؛ روایت سیری‌ناپذیری انسان و ساخت‌وسازهای بی‌رویه و کسب سودهای هنگفت که راه سودگران را برای نابودی منابع طبیعی هموار می‌کند. سوختن درختان جنگل، خشک‌سالی، شکار جغدها و توسل به خرافات از جمله موضوعاتی هستند که در این داستان به آن‌ها پرداخته شده است. موضوع پررنگ در «اشباح جنگل سوخته» باورهای غلط و خرافی نسبت به حیوانات است، حیواناتی که نقش جدی در چرخه زیست محیطی دارند ولی به دلیل خرافات و باورهای اشتباهی که درباره آن‌ها وجود دارد مردم به آن‌ها آسیب می‌رسانند. یکی از این حیوانات جغد است.
داستان در شهری بی نام و نشان می‌گذرد که نزدیک جنگلی قرار دارد که قبلا در آتش سوخته و الان تعدادی خانواده در آن زندگی می‌کنند. این جنگل بخاطر منافع عده‌ای سودجو دچار آتش‌سوزی عمدی شده است. اهالی این شهر به‌قدری با جنگل احساس نزدیکی و دوستی دارند که نام کودکان خودشان را از نام درختان جنگل وام گرفته‌اند. نام‌هایی چون بلوط، توسکا، افرا، نارون و... در این شهر دختری به نام بلوط زندگی می‌کند که در اثر طوفان درختی روی پاهایش افتاده و آسیب دیده است. اما مردم این شهر که خیلی خرافاتی هستند دلیل این حادثه را جغد بدشگونی می‌دانند که بالای آن درخت بوده است. بلوط که مادرش را از دست داده، رابطه‌ی عاطفی عمیقی با خانواده عمویش دارد و در اختلاف نظر بین پدر و عمویش (درباره شوم بودن یا نبودن جغدها) دچار سردرگمی است. به باور پدر بلوط، جنگل در اثر نفرین آتش گرفته و بیماری بلوط هم ناشی از شومی جغدی است که در چشمان بلوط خیره شده است. بر اساس این اعتقاد، پدر بلوط تصمیم می‌گیرد همه‌ی جغدهای جنگل را شکار کند.
جغدها در محیط زیست شهری نقش مهمی دارند و باعث تعادل در اکوسیستم می‌شوند. این موجودات در کنترل حشرات و حیوانات موزی تاثیر زیادی دارند. اما طبق باورهای غلط و اشتباهی که وجود دارد موجوداتی نحس و شوم لقب گرفته‌اند. این درحالی‌ است که در باورهای اسطوره‌ای ما ایرانیان، جغد حیوانی است که علیه اهریمن و تاریکی می‌جنگد و ما نباید دیدی منفی نسبت به این حیوان داشته باشیم.
«اشباح جنگل سوخته» در قالب داستانی جذاب از حفظ محیط زیست می‌گوید و یادآوری می‌کند که حیواناتی مانند جغد یا گربه‌ی سیاه، نحس و شوم نیستند بلکه در محیط زیست بسیار مفیدند.