کتاب دو مرغابی در مه

کتاب «دو مرغابی در مه» شامل دو نمایشنامه به نام‌های «دو مرغابی در مه» و «گوش بزرگ دیوار» نوشته‌ی حسین پناهی است.
نمایشنامه «دو مرغابی در مه» داستان زوجی است که در رویا زندگی بهتر به شهر آمده‌اند اما دچار معضلات اقتصادی و اجتماعی می‌شوند. نمایشنامه دوم «گوش بزرگ دیوار» زندگی زوج اجاره‌نشینی را روایت می‌کند، که با مشکلات مالی مواجه هستند و صاحب‌خانه‌ی آن‌ها هم پیرزنی بهانه‌جو است.
«دو مرغابی در مه» روایت زندگی زن و شوهری به نام الیاس و اکرم است که از روستا به تهران آمده‌اند. شاعرانگی روستا و طبیعت بکر از مرد شخصیتی ساخته که سودای نویسندگی در سر دارد و به نوشتن رمان یا داستانی بزرگ در زندگی فکر کند. الیاس در زرق و برق شهر دودآلود و پر از توهم می‌آید، می رود، یادداشت می‌نویسد و نکته‌پردازی می‌کند، به امید این‌که روزی، روزگاری به آن‌چه در عمق رویایش گنگ و مه‌آلود مانده، دست یابد. الیاس و اکرم با دو اسم مستعار الیوت و ماریا همدیگر را صدا می‌زنند. نویسنده‌ی آس‌و‌پاس خود را الیوت می‌نامد و همسرش را ماریا. او با تخیل خود زندگی حقیرانه‌شان را مجلل جلوه می‌دهد و خیال و توهم را درهم می‌آمیزد.
پناهی برای نگارش این شخصیت کاملا از خودش وام گرفته و بخشی از شخصیت پیچیده و شاعرپیشه خود را به آن افزوده است. «دو مرغابی در مه» قالبی تراژیک دارد که در آن مرز تخیل و توهم درنوردیده می‌شود و دنیای غریبی را می‌سازد که نمونه‌اش را در کمتر نمایشنامه‌ی ایرانی می‌توان دید. پایان تلخ و غم‌انگیز نمایشنامه‌ی «دو مرغابی در مه» از دیگر نقاط قوت آن است که مخاطب تا مدتی تلخی آن را با همه وجودش حس می‌کند. «دو مرغابی در مه» در واقع نوعی تراژدی مدرن است، که در آن تخیل پویای انسان به توهم تبدیل می‌شود و این هم بدترین نوع تراژدی است.
«دو مرغابی در مه» سال‌ها قبل در قالب یک تله‌تئاتر با بازی حسین پناهی و کارگردانی رسول نجفیان از تلویزیون پخش شده است که از تله‌تئاترهای ماندگار و متفاوت تاریخ تلویزیون ایران است. حسین پناهی هم به عنوان نویسنده و هم بازیگر دنیای مالیخولیایی الیاس را به بهترین شکل ممکن تصویر کرده است.
«دو مرغابی در مه» دو نمایشنامه‌ی مهم از حسین پناهی یکی از شخصیت‌های متفاوت تئاتر و سینمای ایران است که بارها در این سال‌ها اجرا شده است. نمایشنامه‌هایی که خواندن آن‌ها هم لذت‌بخش است.