کتاب سخنرانی افتتاحیه

آدولف هیتلر در ۱۸ ژوئیه ۱۹۳۷، همزمان با افتتاح «خانه هنر آلمان» در مونیخ، سخنرانی خود را در افتتاحیه «نمایشگاه بزرگ هنر آلمان» ایراد کرد. کتاب «سخنرانی افتتاحیه نمایشگاه هنر آلمان» متن مکتوب آن گفتار بود. این سخنرانی یک روز پیش از افتتاح نمایشگاه «هنر منحط» ایراد شد؛ نمایشگاهی که در آن صدها اثر مدرنیستی به‌عنوان نمونه‌هایی از «هنر بیمار» به نمایش درآمد تا تخریب سیستماتیک هنر مدرن توسط نازی‌ها را توجیه کند. در این سخنرانی، هیتلر مبانی ایدئولوژیک نازی‌ها را برای تفکیک «هنر آلمانی» درست از هنر مدرن منحط ترسیم می‌کند. هیتلر با اشاره به آتش‌سوزی «کاخ شیشه‌ای» مونیخ در سال ۱۹۳۱، آن را نماد پایان دوره‌ای دانست که به‌ زعم او هنر واقعی آلمانی در آن به محاق رفته بود. او فروپاشی آلمان پس از جنگ جهانی اول را نه فقط شکستی سیاسی و اقتصادی، بلکه بیش از همه زوالی فرهنگی خواند و آن را حاصل آن سیل لجنی دانست که سال ۱۹۱۸ بر آلمان تحمیل شد. از سوی دیگر، وی با ستایش از هنرمندان قدیمی سرکوب‌شده که در عمق وجود آلمانی باقی مانده بودند و نیز نسل جدیدی از استادان جوان، ابراز امیدواری کرد که این نمایشگاه راه درست را به هنرمندان جوان نشان دهد. هیتلر بر فردیت هنرمند نابغه تأکید کرد و با مخالفت با هنر جمع‌گرایانه و توده‌ای دوران پیشین، اعلام داشت که عصر شکوفایی دوباره‌ی شخصیت‌های بزرگ هنری فرا رسیده است. در واقع، این سخنرانی در وهله‌ی نخست تلاشی است برای مشروعیت‌بخشی ایدئولوژیک به تمامیت‌خواهی فرهنگی رژیم نازی. هیتلر با تعریف خودسرانه‌ی «آلمانی بودن» به‌مثابه «روشنی» و «حقیقت»، معیاری کاملا سلیقه‌ای و سیاسی برای هنر وضع می‌کند که هیچ مبنای عینی و زیبایی‌شناختی ندارد. او هنر مدرن را بدون ارائه‌ی هیچ نقد هنری معتبری، صرفا به‌دلیل ناسازگاری با جهان‌بینی نازی، «پلشتی» و «زوال» می‌نامد. خواننده‌ی محترم، می‌تواند با نگاهی انتقادی از اثر حاضر استفاده کند. به بیان دیگر، این سخنرانی به شناخت هر چه بیشتر ایدئولوژی‌های تمامیت‌خواه، هنگامی که در رابطه با هنر باشند، مفید خواهد بود.