کتاب همیشه رو به خیابان

عنوان «همیشه رو به خیابان» شاید در نگاه اول توضیحی درباره‌ی یک مسیر جغرافیایی به نظر برسد، اما در واقع اشاره‌ای است به نوع نگاه نویسنده به سفر؛ نگاهی که ترجیح داده به‌جای ماندن در فضاهای بسته و برنامه‌ریزی‌شده‌ی توریستی، رو به جریان زندگی روزمره‌ی مردم بایستد. این کتاب با عنوان فرعی «خاطرات یک ماه زندگی در مراکش» نوشته‌ی پیمان یزدانی است.
روایت کتاب از یک نقطه‌ی مشخص در زندگی نویسنده آغاز می‌شود: تابستان سال ۱۳۹۳، زمانی که یزدانی در ۲۵سالگی تصمیم می‌گیرد به‌صورت داوطلبانه، برای آموزش زبان انگلیسی به کودکان مراکشی راهی این کشور شود. حضور یک‌ماهه‌ی او در مراکش بستری می‌شود برای ثبت مجموعه‌ای از مشاهدات شخصی؛ نه گزارشی رسمی از جاهای دیدنی، بلکه توصیف آدم‌ها، گفت‌وگوهای کوچک، بافت اجتماعی محله‌ها و جزئیاتی که معمولا از نگاه یک گردشگر عادی پوشیده می‌ماند. مسیر این خاطرات خواننده را از کوچه‌ها و بازارهای پرهیاهوی شهر مراکش به شهر آبی‌رنگ شفشاون می‌برد، سپس به طنجه و کازابلانکا می‌رساند و در ادامه فاس و رباط را نیز در بر می‌گیرد؛ هر شهر با فضای بصری و اجتماعی خاص خودش کنار دیگری قرار می‌گیرد.
نویسنده تلاش کرده تا پس از گذشت چند سال از آن تجربه، هنگام بازخوانی و آماده‌سازی کتاب برای انتشار، لحن و نگاه همان جوان ۲۵ساله را حفظ کند؛ همین موضوع به متن حالتی صمیمی و بی‌واسطه می‌دهد، حالتی که بیشتر به دفتر خاطرات شخصی شباهت دارد تا سفرنامه‌ی رسمی. کار داوطلبانه با کودکان نیز محور دیگری است که در سراسر کتاب حضور دارد؛ ارتباطی که فرصتی برای شناخت نزدیک‌تر با مردم محلی، عادت‌های روزمره و سبک زندگی آن‌ها فراهم می‌آورد، فراتر از آنچه یک سفر کوتاه توریستی معمولا اجازه می‌دهد.
در کنار توصیف مکان‌ها و آدم‌ها، بخشی از خاطرات به تأمل‌های شخصی‌تر نویسنده اختصاص دارد؛ درباره‌ی تنهایی در سفر، معنای استقلال در دوری از محیط آشنا و شکل گرفتن نوعی خودشناسی از دل مواجهه با فرهنگی متفاوت. «همیشه رو به خیابان» مجموعه‌ای است از این لحظات کوچک که در کنار هم تصویری از یک ماه زندگی در مراکش می‌سازند؛ کتابی که برای خوانندگانی مناسب است که به سفرنامه‌های انسانی و شخصی علاقه دارند، به‌ویژه کسانی که کنجکاوند بدانند سفر و کار داوطلبانه چطور می‌تواند نگاه یک آدم را به جهان و به خودش تغییر دهد.