کتاب چرنی اپوس 299

کتاب «چرنی، اپوس 299: سرعت نوازندگی در پیانو» از چهل اتود تشکیل شده که در چهار دفتر ده‌تایی سامان یافته‌اند و به ترتیب دشواری، از سطح متوسط به سمت پیشرفته، پیش می‌روند. محور همه این اتودها گام‌ها، آرپژها و الگوهای رایج پاساژنویسی پیانوست. هدف این مجموعه اتودها، رساندن انگشتان به سرعت و استقلال کافی برای اجرای موسیقی ویرتوئوزی و پرتزئین دوران رمانتیک است، همان سبکی که در زمان خود چرنی محبوبیت بالایی داشت. نکته‌ای که این مجموعه را از یک دفترچه تمرین ساده متمایز می‌کند این است که چرنی سرعت را جدی می‌گرفت: اکثر اتودها هرگز کندتر از آلگرو مولتو یا پرستو نواخته نمی‌شوند، و یکی از آن‌ها حتی نشانه «پرستو ولانته» (پرواز-گونه) دارد. با این‌همه، هر اتود صرفا تمرین انگشت نیست؛ یک قطعه موسیقایی کامل است که به دینامیک و فراز و نشیب هم نیاز دارد، نه فقط تندی و سرعت بالا. در میان این چهل اتود، بعضی‌ها جایگاه ویژه‌ای پیدا کرده‌اند: شماره‌های ۶، ۷ و ۱۰، آثاری کوتاه و ظریف هستند که حتی در کنسرت‌ها هم اجرا می‌شوند؛ شماره‌های ۱۲، ۲۱ و ۳۰ جنبه نمایشی بیشتری دارند. شماره ۳۹ با عنوان «پرستو آلا گالوپاد»، رنگ ‌و بویی کاملا وینی دارد و شماره‌های ۳۴ و ۳۶ از درخشان‌ترین اتودهای کل این مجموعه به شمار می‌آیند. البته این اتودها تنها بخش کوچکی از حجم بسیار بالای آثار آموزشی‌ای که چرنی‌ نوشته است. کارل چرنی بیش از هزار اثر نوشت مس، اپرا، آثار ارکسترال و مجلسی اما شهرتش را تقریبا یکسره از اتودهای پیانویش گرفته است: از آثار ابتدایی مثل «پیانیست کوچک» یا «صد تمرین پیش‌رونده بدون اکتاو» گرفته، تا سطوح میانی مثل «مدرسه ویرتوئوز» و همین «سرعت در نوازندگی پیانو» و البته آثار پیچیده و دشوارتری مثال «هنر چابک‌دستی انگشتان (اپوس 740)». در مجموع، آنچه از اثر حاضر برمی‌آید، سندی است از فلسفه آموزشی‌ای که هنوز زنده مانده: تندی، سرعت و مهارت انگشتان، نه در خلأ، بلکه در دل موسیقی واقعی.