تولد زیست سیاست

درس گفتارهای کلژ دوفرانس، ۱۹۷۸-۱۹۷۹
The Birth of Biopolitics

مشخصات کتاب تولد زیست سیاست
مترجم :رضا نجف زاده
شابک :978-964-185-192-9
قطع :رقعی
تعداد صفحه :441
سال انتشار شمسی :1397
سال انتشار میلادی :2004
نوع جلد :شومیز
سری چاپ :3
زودترین زمان ارسال :27 خرداد

میشل فوکو از فیلسوفان برجسته قرن بیستم

معرفی کتاب تولد زیست سیاست اثر میشل فوکو | ایران کتاب

کتاب تولد زیست سیاست، اثری نوشته ی میشل فوکو است که نخستین بار در سال 2004 چاپ شد. ویژگی های مشخص هنر لیبرال حکومتداری که در قرن هجدهم سازماندهی شدند، چه چیزهایی هستند؟ چه بحران هایی در حکومت، جهان کنونی را تبیین می کنند و این بحران ها باعث به وجود آمدن چه انواعی از حکومت های لیبرال شده اند؟ این ها سوالاتی هستند که میشل فوکو در پژوهش خود درباره ی دو مکتب برجسته ی نئولبرالیسم در قرن بیستم، یعنی اردولیبرالیسم آلمانی و نئولیبرالیسم مکتب شیکاگو، به آن ها می پردازد. کتاب تولد زیست سیاست، مسائلی را در رابطه با فلسفه ی سیاسی و سیاست های اجتماعی مطرح می کند که در مرکز مباحثات امروزی درباره ی نقش و جایگاه نئولیبرالیسم در سیاست های قرن بیستم قرار دارند.

کتاب تولد زیست سیاست

نکوداشت های کتاب تولد زیست سیاست
Foucault must be reckoned with by humanists, social scientists, and political activists.
فوکو باید مورد توجه انسان گرایان، متخصصین علوم اجتماعی و فعالان سیاسی باشد.
The New York Times Book Review

Foucault gives a dramatic quality to the movement of culture.
فوکو، کیفیتی دراماتیک به جنبش و تغییرات فرهنگ می بخشد.
The New York Review of Books

Foucault is quite central to our sense of where we are.
فوکو، نقشی کاملا مرکزی در درک ما از جایگاه کنونیمان دارد.
The Nation

قسمت هایی از کتاب تولد زیست سیاست (لذت متن)
این علاقه وسیع به قانون، اصلی که دائما یادآوری شده که برای این که نظام تنبیهی کارکرد خوبی داشته باشد، قانون خوب لازم و تقریبا کافی است؛ چیزی نیست جز تمایل به آنچه به زبان اقتصادی می توان کاهش هزینه معامله نامید. قانون، اقتصادی ترین راه برای مجازات کافی افراد و موثر بودن این مجازات است.

دوره های درسی میشل فوکو از ژانویه تا مارس، هر چهارشنبه برگزار می شد. انبوه مستمعان شامل دانشجویان، مدرسان، پژوهش گران و علاقه مندان که بسیاری از آنان از خارج فرانسه می آمدند، دو آمفی تئاتر کلژ دو فرانس را پر می کردند. فوکو اغلب از فاصله بین خود و «مخاطبانش» و از این که در دوره های درسی امکان مباحثه اندک بود، گلایه داشت. او سمیناری را دوست می داشت که در آن کار جمعی واقعی شکل گیرد و به این منظور اقداماتی کرد. وی در سال های پایانی زمان زیادی را برای پاسخ گویی به پرسش های مستمعان در پایان هر درس اختصاص می داد.