کتاب شهرهای کاغذی

داستان کوئنتین و مارگو خیلی شبیه به داستان مایلز و آلاسکا بود. دختری تنهایی که هیچکدوم از اطرافیانش، روی غم انگیز و افسرده‌ی اون رو ندیدن، چون مدام به نقش یه قهرمان رو بازی کردن ادامه داده تا اینکه تصویر دختری شجاع با شخصیتی آهنین و روحی شگفت انگیز در ذهن همه ازش شکل گرفته. بزرگ شدن چنین تصویری به دختر داستان این امکان رو نمیده تا کسی واقعا بهش نزدیک بشه و روی تاریک ماه رو هم ببینه. برای همین زمانی که احساس بی کسی و درک نشدن بهش فشار میاره، تنها راهی که برای پیدا کردن خودش می‌بینه، اینه که از تمام آدمهایی که درکش نمی‌کنن و مکانی که بهش احساس عدم تعلق میده، تا می‌تونه فاصله بگیره. دختر داستان میره و فکر نمی‌کنه کسی اینقدر کنجکاو و مایل باشه که دنبالش بگرده. اما توی این داستان، دختر ما اینقدر خوش شانس بود که همچین آدمهایی نگرانش بشن و دنبالش برن. سه تا پسر با دوستی ای به محکمی و همبستگی ریشه‌های یه درخت تنومند و دختری دیگه که در طی داستان خیرخواهی خودش رو ثابت می‌کنه. این سومین کتابی بود که از جان گرین خوندم و اطمینان دارم که این کتاب هم مثل بقیه‌ی کتابهاش، حرفی برای گفتن داشت. ما با کوئنتین همراه میشیم تا در طی ماجرای اون، درسی که یاد می‌گیره رو یاد بگیریم. همه‌ی ما آدمیم و داستانی داریم. همه‌ی ما عزیز کسی هستیم. حتی بدترین و نفرت انگیزترین آدمها هم همینطور. و همچنین، همه‌ی ما حق این رو داریم که خودمون باشیم. وظیفه‌ی هر یک از ما هم قبول کردن همین حقیقته و اینکه بپذیریم هرکسی حق داره خودش باشه و با چیزهای که از سر گذرونده، آدمهایی که ملاقات کرده و طوری که بار اومده کسیه که الان هست. اگه یاد می‌گرفتیم وجود این حقیقت رو بپذیریم و بالاخره باهاش زندگی کنیم، اون وقت جهان جای خیلی بهتری می‌شد.

من این کتاب رو همینجوری تو کتابفروشی دیدم و چون شنیده بودم جان گرین او سی دی داره، کنجکاو شدم بخونم. چون معتقدم کتاب معرکه ای میشه کتاب چنین فردی. باید بگم اوایل حس خوبی نداشتم و فک می‌کردم حسابی قراره بخوره تو ذوقم. اما روند داستان خیلی خوب بود و اتفاقات و صحنه هاش کلیشه ای نبود و روی هم رفته چیزهای خیلی زیادی ازش یاد گرفتم و خوشحالم که بدون اطلاع و تحقیق اینو از کتابفروشی برداشتم (چون قیمتش خوب بود!). از اونجایی که روحیه‌ی انتقادی خیلی قوی ای دارم، کوچکترین نقصی باعث میشه کتاب از چشمم بیفته آنا این کتاب اینطور نبود و تمام استاندارد هام رو برآورده کرد. درونمایه‌های جالبی هم برای ارائه داشت که چیزای مهمی بهم یاد داد. من از مارکو و کوئینتین و بقیه چیزای زیادی یاد گرفتم. همش وسطای داستان دلشوره داشتم که نکنه نویسنده آخرشو خوب تموم نکنه اما خوشبختانه خوب بود و کلیشه ای نبود. در کل همین که این همه به خاطر این کتاب تایپ کردم نشون میده که چقدر کتاب محشریه. حتما بخونینش. این دومین کتابی بود که همینجوری خریدم و عاشقش شدم (معمولا این اتفاق نمی‌افته!). خوش باشید. در پناه حق

کتاب خوب شروع میشه تا 120 صفحه اول خوبه ولی بعدش از ریتم میوفته خسته کننده میشه تا حدی که فقط میخواستم زودتر تمومش کنم.اگه از جان گرین میخواین کتابی به خونین این کتابو پیشنهاد نمیکنم.