کتاب جذبه ی ستاره ها

جولیا پاور، پرستار سی‌ساله‌ای که هنوز ازدواج نکرده و با برادر کوچک‌ترش تیم زندگی می‌کند، شخصیت محوری رمان «جذبه‌ی ستاره‌ها» نوشته‌ی اما داناهیو، نویسنده‌ی ایرلندی-کانادایی و خالق رمان شناخته‌شده‌ی «اتاق» است. داستان در دوبلین سال ۱۹۱۸ اتفاق می‌افتد؛ درست همان زمانی که جنگ جهانی اول رو به پایان است و شهر هم‌زمان زیر سایه‌ی بیماری همه‌گیر آنفلوانزا قرار دارد.
جولیا در بیمارستانی کم‌امکانات، مسئول بخش کوچکی می‌شود که در آن زنان باردار مبتلا به این بیماری تازه‌شناخته‌شده کنار هم بستری هستند؛ فضایی که هم‌زمان محل زایمان، محل بیماری و محل مرگ است. رمان تنها در بازه‌ی سه روز روایت می‌شود، بازه‌ای که خواننده را مستقیم درگیر ریتم فرسایشی کار پرستاری می‌کند. به دنیای منظم و سخت‌گیرانه‌ی جولیا دو زن دیگر وارد می‌شوند: برایدی سوئینی، دختری جوان و کم‌تجربه که به‌عنوان کمک داوطلب به بخش آمده و دکتر کاتلین لین، پزشکی که شایعه‌هایی درباره‌ی گذشته‌ی سیاسی‌اش و فراری بودنش از دست پلیس شنیده می‌شود. حضور این دو نفر، ریتم روزهای جولیا را به‌هم می‌ریزد و او را وادار می‌کند نگاهش را هم به حرفه‌اش و هم به آدم‌های اطرافش از نو بسنجد. داناهیو بدون آنکه اتفاقات اصلی داستان را لو بدهد، این سه زن را در فضایی بسته و پرتنش کنار هم قرار می‌دهد و می‌گذارد رابطه‌شان به‌آرامی و در دل کار روزمره شکل بگیرد.
داناهیو برای نگارش این اثر تحقیق گسترده‌ای درباره‌ی شرایط پزشکی آن دوره انجام داده و همین موضوع فضای بخش زایمان را به‌شکلی ملموس و گاهی سخت‌خوان پیش چشم خواننده می‌گذارد. عنوان کتاب نیز اشاره‌ای‌ست به ریشه‌ی قدیمی واژه‌ی آنفلوانزا، از باوری که بیماری‌ها را نتیجه‌ی «تأثیر» یا جذبه‌ی ستاره‌ها بر سرنوشت آدمی می‌دانست؛ گویی افراد در برابر نیرویی بزرگ‌تر از خودشان، تنها همان کاری را می‌کنند که از دستشان برمی‌آید. در پس‌زمینه‌ی این بیماری، فقر شهری دوبلین، جایگاه نامساعد زنان مجرد یا باردار در آن دوره و نفوذ سنگین کلیسا بر زندگی خصوصی مردم هم به‌روشنی در متن حاضرند، بی‌آنکه داناهیو مستقیم درباره‌شان سخنرانی کند؛ این مسائل بیشتر از دل رفتار شخصیت‌ها و موقعیت‌های روزمره‌شان بیرون می‌زنند.
«جذبه‌ی ستاره‌ها» رمانی است که بیشتر به روابط انسانی در دل بحران می‌پردازد تا به یک طرح داستانی پرپیچ‌وخم؛ کتابی که خواننده را در فضایی کوچک و فشرده نگه می‌دارد اما از دل همان فضای کوچک، به مسائل بزرگ‌تری چون مراقبت، از‌خودگذشتگی و کار نادیده‌ی زنان در بحران‌های تاریخی می‌رسد.