تعالی اگو

The Transcendence of the Ego

  • قیمت : ۱۵,۰۰۰ تومان
  • قیمت برای شما : ۱۲,۰۰۰ تومان
  • وضعیت : موجود
انتشارات: ناهیدناهید
نویسنده:

معرفی کتاب تعالی اگو اثر ژان پل سارتر

کتاب تعالی اگو، اثری نوشته ی ژان پل سارتر است که نخستین بار در سال 1936 به چاپ رسید. این مقاله ی مهم و ارزشمند به عنوان نقطه ی تحولی در رشد و شکل گیری تفکرات و فلسفه ی سارتر در نظر گرفته می شود. تفکرات او قبل از نوشتن این اثر، با پدیده شناسانی همچون ادموند هوسرل و مارتین هایدگر بسیار همسو بود. سارتر اما در کتاب تعالی اگو، به نظریه ی هوسرل در رابطه با «خویشتنِ متعالی» حمله کرد. این تفاوت فکری با هوسرل به نوبه ی خود باعث شد سارتر از پدیده شناسی مرسوم فاصله بگیرد و به خلق دکترین به کار رفته در شاهکار خود یعنی کتاب «هستی و نیستی» نزدیکتر شود؛ کتابی که چند سال بعد از نگارشِ تعالی اگو و در هنگام اسیر بودن سارتر در زندان های جنگی کامل شد.

کتاب تعالی اگو


ویژگی ها کتاب تعالی اگو

ژان پل سارتر برنده ی جایزه ی نوبل ادبیات سال 1964

مشخصات کتاب تعالی اگو
قطع :رقعی
نوع جلد :سلفونی
شابک :978-600-5865-32-5
تعداد صفحه :160
سال انتشار شمسی :1396
سال انتشار میلادی :1936
سری چاپ :2
بیشتر بخوانید

ژان پل سارتر ،‌ قیامی علیه خودفریبی

تئوری های این نویسنده در مورد مقوله ی اگزیستانسیالیسم و آزادی، جایگاه او را به عنوان یکی از تأثیرگذارترین فلاسفه ی دنیای غرب در قرن بیستم ، تثبیت کرده است.

نکوداشت های کتاب تعالی اگو
An essential work for understanding the trajectory of Sartre's work as a whole.
اثری ضروری برای فهم خط سیر آثار سارتر به عنوان مجموعه ای واحد.
Barnes & Noble

A brilliant and radical account of the self as a product of consciousness.
شرحی درخشان و بنیادین از خویشتن به عنوان محصولی از آگاهی.
Routledge

A turning-point in the philosophical development of Jean-Paul Sartre.
نقطه ی تحولی در شکل گیری و رشد فلسفی ژان پل سارتر.
Questia

بخش هایی از کتاب تعالی اگو (لذت متن)
درواقع، برای اینکه شبه ارزش های ذهنی محو شوند و اخلاق دوباره در واقعیت بنیان پیدا کند، هیچ ضرورتی ندارد که ابژه بر سوژه مقدم باشد. کافی است که «اگو» معاصر جهان باشد و دوگانگی سوژه-ابژه، که دوگانگی ای صرفا منطقی است، برای همیشه میان دل مشغولی های فلسفی ناپدید شود. جهان «اگو» را، و «اگو» جهان را نیافریده است، بلکه هر دو ابژه هایی برای آگاهی مطلق و غیرشخصی اند و با این آگاهی است که اگو و جهان با یکدیگر در پیوند قرار می گیرند. برای بنیان نهادن یک اخلاق و سیاست مطلقا ایجایی به نحو فلسفی، به چیزی بیش از این نیاز نیست.

هیچ چیز نامنصفانه تر از این نیست که پدیده شناسان را ایدئالیست بخوانیم. برعکس، قرن هاست که در فلسفه جریانی تا بدین پایه رئالیست را شاهد نبوده ایم. پدیده شناسان دوباره انسان را غرق جهان کرده اند و به اضطراب ها و رنج های او و همچنین به شورش هایش تمام سنگینی شان را بازگردانده اند.

متأسفانه، تا وقتی «من» ساختار آگاهی باقی بماند، همچنان می توان بر پدیده شناسی خرده گرفت که یک «آموزه-پناهگاه» است و قطعه ای از انسان را از جهان بیرون می کشد و با این کار، توجه را از مسائل حقیقی منحرف می کند. به نظر من این خرده گیری ناموجه خواهد شد اگر اگو به هستنده ای دقیقا معاصر جهان تبدیل شود که وجودش همان ویژگی های ذاتی جهان را دارد. همواره به نظر من چنین رسیده است که فرضیه ی کار-پیش بری به ثمربخشی ماتریالیسم تاریخی به هیچ وجه به فرض پوچی که عبارت است از ماتریالیسم متافیزیکی، نیازی ندارد.