کتاب درون شدم از دری که نیست

«درون شدم از دری که نیست» مجموعه شعری از «شمس لنگرودی» و شامل پنجاه و یک شعر است. او یکی از پرمخاطب‌ترین شاعران دهه‌های اخیر ایران است که گروه‌های مختلفی از علاقه‌مندان ادبیات از شعرهای سپید او استقبال کرده‌اند.
شمس لنگرودی از نخستین کتابش نشان داده که سوررئالیسم را به عنوان یکی از ظرفیت‌های تازه و بدیع بیان در شعر مدرن می‌پسندد و به‌تدریج با بررسی بیشتر و پژوهش در شعر ایران و آشنایی عمیق‌تر با شعر جهان ظرفیت‌های افزون‌تری از آن‌چه سوررئالیسم اولیه داشت به شعر معاصر فارسی بخشیده است.
«من بازمانده‌ی شاخساری کوچکم
که طاقت برف را نداشت
و شکوفه‌ئی که تمام تنم را پوشانده است
لبخندی است
تا ارزانی روزگار شما کنم»
ساختار شعر او از آفرینش منظومه تا شعر گفتار و حکمت‌وارگی با تخیل پهناور، دلالت‌های ضمنی فراوانی دارد که سوررئالیستی تلقی می‌شود. زبان گفتار و تنوع واژگان او پیوند زبان روزمره با طبقات مختلف اجتماعی ایران را نیز بازتاب می‌دهد.
«دورترین راه جهان
دور زدن در محوطه زندان است
می‌روی و نمی‌رسی»
باژگونی اسطوره‌ها، طنز اجتماعی و بن‌مایه‌های عاشقانه و اضطراب هستی‌شناسانه در شعر او در یک نقطه تلاقی کرده‌اند. مثلا در این شعر:
«لحظه‌هایی هست که تمام نمی‌شود
و سراسر عمر با تواند
همچون روزی که غرق شده بودم
و تو با دهانت بر دهانم
زندگی دوباره به من بخشیدی» و یا در این شعر:
«دست‌های تو ساعت صبح بود
هرجای اتاق که طلوع می‌کرد
صبح من آغاز می‌شد»
مهمترین ویژگی شعر شمس لنگرودی سهل و ممتنع بودن است، چون فهم لایه‌های نخستین آن برای عموم ممکن ولی دسترسی به لایه‌های ضمنی شعر او برای همه ممکن نیست، بلکه نیازمند دانش تاریخی و دینی و عرفانی و فلسفی است. شبیه شمس، شعر سرودن ممتنع است مگر این‌که شاعری به اندازه‌ی او بتواند مطالعات وسیع و تجربه زیسته پهناور و دغدغه‌ی فلسفی داشته باشد. عنوان کتاب «درون شدم از دری که نیست» برآمده از چنین نگاهی است و خواننده را وارد جهانی از پرسش و خیال می‌کند. عنوانی که مرز میان بودن و نبودن، امکان و ناممکنی، و واقعیت و تخیل را به چالش می‌کشد.
شمس لنگرودی در شعر خود به دنبال انعکاس احساسات انسانی در پیچیدگی‌های زندگی است. او در جست‌وجوی معانی عمیق‌تر در زندگی انسانی است و شعر او گاهی چالش با مفاهیم فلسفی و اجتماعی است. او در آثارش بر فردیت و تجربه‌های شخصی تأکید دارد و این ویژگی باعث می‌شود که شعرهای او عمیق و تأثیرگذار باشند.
«درون شدم از دری که نیست» برای علاقمندان به شعر معاصر و به‌خصوص شعر شمس لنگرودی گزینه مناسب است.