«توماس الوئی مارتینث» نشان میدهد دیکتاتوری فقط آدمها را حذف نمیکند، بلکه زمان، زبان و امکانِ یقین را هم از بازماندگان میگیرد.
«سوگی سویسال» در زمانی بهاندازهی یک ناهار، شهری را از میان خیابانها، خانهها و ذهن آدمهایش به تصویر میکشد.