رمان «شهر شیشهای» نخستین عنوان از مجموعه «سهگانه نیویورک» اثر «پال آستر» است.
«پاول باسینسکی» مثل یک کارآگاه به سراغ «تولستوی» میرود؛ اما مهمترین کشفش این است که پشت یک شخصیت بزرگ، فقط یک زندگی واقعی وجود ندارد.
«ریو موراکامی» با یک آگهی جعلی، میل به انتخاب «زن کامل» را به داستانی دربارهٔ فریب، قدرت و کوریِ انتخابگر تبدیل میکند.
میچیکو آئویاما با دوازده روایت پیوسته نشان میدهد تسکین، فرار از تعارض نیست؛ گاهی تغییر زاویهٔ دید و پرورش رابطه است.
رمان «دکتر ژیواگو» همواره مفهوم سرنوشت را مرکز توجه میآورد.
«ایزابل آلنده» در دل تب طلای کالیفرنیا، رمانی عاشقانه را آرامآرام به داستان مهاجرت، آزادی و بازنویسی سرنوشت تبدیل میکند.
«ویلیام تکری» اغلب برای ایجاد موقعیتهای طنزآمیز، توجه مخاطبین را به خودپسندی شخصیتها جلب میکند.
پاییز برای داستانی دربارهٔ تغییر زندگی مناسب است؛ هم لذت رسیدن دارد و هم اضطراب از دست دادن.
«توماس الوئی مارتینث» نشان میدهد دیکتاتوری فقط آدمها را حذف نمیکند، بلکه زمان، زبان و امکانِ یقین را هم از بازماندگان میگیرد.
«سوگی سویسال» در زمانی بهاندازهی یک ناهار، شهری را از میان خیابانها، خانهها و ذهن آدمهایش به تصویر میکشد.
باور شخصیت اصلی داستان به این که نمیتواند سرنوشت خود را کنترل کند، باعث میشود زندگیاش خارج از کنترل به نظر برسد.
«آندرس باربا» در رمانی کوتاه، داستان ارواح را از ترسِ مرگ به نیازِ تماس، تنهایی و خطرِ همدلی میبرد.
شخصیتهای داستان همواره بیقرارند، پیوسته از جایی به جای دیگر میروند و در جستوجوی تغییر مداوم محیط اطرافشان هستند.
رمان «فریدا مک فادن»، داستان بازگشت به خانهای است که هرگز واقعاً ترک نشده است.
«مارک کویاما» و «جرد روبین» تاریخ رشد اقتصادی به صورت پروندهای باز با پنج مظنون اصلی روایت میکنند: جغرافیا، نهادها، فرهنگ، جمعیت و استعمار.
رمان «ماتیاس انار» ما را پشت دوربین تفنگ مینشاند تا نشان دهد جنگ فقط شهرها را ویران نمیکند، بلکه شیوه دیدنِ انسانهای دیگر را از کار میاندازد.
رمان «آنا کارنینا» برداشتهای رایج از آزادی فردی و خوشبختی زناشویی را به چالش میکشد.
«اسلون کرازلی» در کتابی درباره دوستی، اشیای گمشده و مرگ، مرز میان فقدانهای «معتبر» و اندوههای بینام را زیر سؤال میبرد.