اندام تو را چهار فصل آنچنان به سلیب کشیده اند که برگ هایت در بهار نبض زنده گی را زرد می تپند و بیش از نیمی از رخساره ات تابستان را به پاییز پیوند می زند و گام هایت که ریشه در خاک دارند خون سرد زمستان را گرما گرم می مکند با دهان فردا