کتاب از تمام من تکه‌ای

روزگاری ما هم از تن‌هایمان پر می‌زنیم
خط پایان می‌رسد، لبخند آخر می‌زنیم
غرق نوریم و دگر جایی برای درد نیست
دست‌مان باز است، دیگر، هر کجا سر می‌زنیم
 خسته و دلتنگم و حال و هوایم خوب نیست
خوبی‌اش این است آن‌جا سر به مادر می‌زنیم
 این تن خاک‌ چنان رختی موقت در زمین
 ما مسافر، تکیه‌بر احوال دیگر می‌زنیم
 ما به ماندن کنج این کاشانه مجبوریم و دل
 تنگ باشد خسته از این‌جا به هر در می‌زنیم