کتاب آیینگی

تو در کدام سوی این دیار غم‌زده

به انتظار صبح روشنی دگر نشسته‌ای

که از نهان خاورش

نسیم نور می‌وزد؟!

من از درون این هزار توی گنگ تنگ

که آسمانش را به هم تنیده شاخه‌های پیچ‌پیچ

نهان شده‌ست

و زیر پا

زمین خسته‌ی به‌گل نشسته‌اش

چو باتلاق چسبناک مرده است

به هر چه چنگ می‌زنم

ریشه‌اش جداست

مرا به خویش می‌برد فرو زمین

و ذره‌ذره دفن می‌شوم