این اثر داستان درگیری شاه شجاع با برادر خود، اتفاقات سیاسی آن دوران و چگونگی یورش مجددش به شیراز را شرح میدهد.وی پس از شکست از برادرش، شاه محمود، در زمان دلآزردگی و رنجش به جهت جفای برادر و خویشان ناموافق، برای رفع دلتنگی و افزایش امید و تقویت روحیه خود، به سرودن اشعاری توجیهی درباره آن وقایع پرداخت و به گونهای که خود میخواست، داستان درگیری خود با برادر، اتفاقات سیاسی آن دوران و چگونگی یورش مجددش به شیراز را در قالب دهنامهای با رعایت تمامی اصول و ترتیبهای لازم این نوع ادبی، موسوم به «روحالعاشقین» سرود.شاه شجاع معروفترین پادشاه خاندان مظفر و معاصر خواجه شمسالدین حافظ شیرازی است که به گواهی تاریخ و ادبیات، محبوبترین و نکونامترین فرد از مظفریان است و برخلاف پدر، از حامیان دانشمندان و ادیبان بوده است.شاه شجاع به هر دو زبان فارسی و تازی شعر میسرود. همچنین در نامهنگاری مهارت داشت و منشات متعددی از وی در تاریخ عصرش آمده است.
ابوالفوارس جلالالدین شاه شجاع از سلاطین آل مظفر و مشهورترین عضو این خاندان است.شاهشجاع در ۲۲ جمادیالثانی ۷۳۳ قمری در یزد متولد شد.[۱] وی از جانب مادر به سلاطین قراختاییان کرمان نسب برمیکشید و نظر به همین نسب، با انتصاب به مقام ولیعهدی به دستور پدر، از برادر بزرگتر خود پیشی گرفت. در دوره فرمانروایی پدرش، مبارزالدین محمد، مأموریتهایی به او واگذار شد که امارت کرمان در ۷۵۴ق از جمله آنها بود. او همچنین در فتح شیراز در زمان پدرش، که منجر به برافتادن سلاطین آل اینجو شد، نقشی عمده داشت.