کتاب یادداشت‌های پراکنده یک دهه شصتی

نویسنده در این کتاب، با زبانی ساده و بی‌تکلف، خواننده را به سفری نوستالژیک در دهه شصت می‌برد؛ دهه‌ای پر از موشک‌باران، جشن‌های مدرسه،بازی‌های کودکانه، بوی سوهان عسلی و عطر پرده‌هایی که با باد می‌رقصیدند. اما این تنها بخشی از کتاب است؛ او در لابه‌لای روایت‌هایش، از تجربه‌های تلخ و تکان‌دهنده‌ی پزشکی نیز می‌گوید: از مادری که در آستانه‌ی از دست دادن فرزندش، تسلیم رضای خدا می‌شود؛ از کودکانی که با مرگ دست‌وپنجه نرم می‌کنند؛ و از مادرانی که در سکوت، درس‌های بزرگی از صبر و زندگی می‌آموزند.«در آن روزگار دور، در آن سال‌های رفته از دست که حالا فقط یاد عزیزشان، پشت غبار خاطراتمان باقی مانده، هر تابستان به رسم هر سال همراه مادر و برادرم از زنجان به تهران، مهمان خانه دلربای مادر بزرگ می‌شدیم… آخ که چه بزمی در خانه مادر بزرگمان برپا می‌شد. یادش بخیر!»