کتاب شاهنامه و شاخصه های فرمالیسم (جلد اول)

« نامه در حماسه‌های ملی جایگاه درخور و کارکرد مهمی‌دارد. مابین بیت‌های آثار حماسی را نامه‌ها تشکیل می‌دهد؛ اگر «پیغام» ها راکه در حقیقت نامه‌هایی نانوشته هستند، به این آمار بیفزاییم، اهمیت این نوع در پیشبرد داستان حماسی، بیشتر و بهتر آشکار می‌شود. کثرت و تنّوع نامه‌ها در متون حماسی، از دیدگاه جامعه‌شناسی بسیار قابل توجه است؛ به‌عنوان مثال در هیچ یک از آثار حماسی، هرگز سخنی از احتمال نرسیدن نامه به مقصد نیست که می‌تواند نشان از سازماندهی منظم انتقال نامه در نزد ایرانیان است. عمده نامه‌های حماسه‌ها بدین قرار است: فتح نامه، منشور، گزارش، درخواست، فرمان، تهدید، تهنیت، انواع پیمان‌ها و نامه‌های چند نوعی (ترکیبی)؛ علاوه بر این‌ها، نامه‌های دیگری در نوع، متعدد و در تعداد، محدود نیز در حماسه‌ها دیده می‌شود. نامه‌ها غالبا، دارای این ساختار هستند (به ویژه نامه‌هایی که افراد مثبت می‌نویسند): نیایش آغازین، مدح، بیان موضوع اصلی، مدح پایانی و گاه دعا.»