کتاب شاهنامه و شاخصه های فرمالیسم (جلد دوم)

زیبایی و ماندگاری شاهنامه بیش از هر چیز در شیوه‌ی بیان و ساختار زبانی آن نهفته است. میترا بیغمی با گردآوری و طبقه‌بندی آرایه‌ها نشان داده است که فردوسی چگونه با تشبیه‌های پی‌درپی به شیر، پلنگ، نهنگ، کوه، دریا و ماه، شخصیت‌ها و صحنه‌های نبرد را مجسم کرده و با استعاره‌هایی چون «پیل مست»، «نهنگ بلا»، «شاه جهان» یا «آب چشم» به زبان بعدی نمادین داده است. در کتاب شاهنامه و شاخصه های فرمالیسم (جلد دوم) تضادهای معنایی، مجازهای مبتنی‌بر جزء و کل، کنایه‌های رفتاری مانند «کمربستن» و «میان‌بندگی» و تشخیص‌هایی که شب، سپیده و تیغ را جاندار می‌کنند، به‌عنوان نمودهای هنجارگریزی بررسی شده‌اند. هدف نویسنده نشان‌دادن این نکته بوده است که شاهنامه شبکه‌ای از شگردهای فرمالیستی است که معنا، عاطفه و جهان‌بینی حماسی را می‌سازد.