کتاب حرف‌های ناگفته

آسمونی بی‌انتها، با همۀ ستاره‌هایی که بشر از اول خلقت دیده، بالای سرم بود. دیگه نه ترسی مونده بود، نه هیچی. مطمئن بودم از این ماجرا هم جون سالم به‌درمی‌برم. با غرور در حال تماشای آسمون بودم، با ستاره احاطه شده بودم. انگار خود کائنات اومد توی گوشم زمزمه کرد که تو جز ذره‌ای غبار چیزی نیستی. با اون دونه‌های شن توی بیابون هیچ فرقی نداری. داری تلاش می‌کنی به بقیۀ دونه‌های شن ثابت کنی که فرق داری، اما بیهوده‌ست. تو به اون اندازه که فکر می‌کنی، قوی نیستی. اگه همین‌جا بمیری و کسی پیدات نکنه، قهرمان محسوب نمیشی. عشقی که تجربه نکردی، حرف‌هایی که نزدی، دنیاهایی که ندیدی، عذرخواهی‌هایی که نکردی... همه‌شون توی دلت می‌مونن. بعد از تو بازهم جنگ میشه. کسایی می‌آن که بهتر از تو عکاسی می‌کنن، بی‌رحم‌ترن و... توهم مثل بقیه فراموش میشی. از یاد میری، پسر! قهرمانی نترسیدن از مرگ نیست؛ قهرمانی یعنی نترسیدن از زندگی. از دوست‌داشتن و دوست‌داشته‌شدن، نباید ترسید.