بهاء الدین احمد بن محمود قانعی طوسی از شاعران و ادیبان زبردست قرن هفتم هجری در خراسان به دنیا آمد. پس از حمله مغولان به خراسان، در 617 ق، به هندوستان گریخت، و اندکی بعد به عدن، صنعا، مکه، مدینه و بغداد رفت . سپس از بغداد به آسیای صغیر رفت و به مدح علاءالدین کیقباد سلجوقی پرداخت و به این خاطر شهرتی به سزا یافت. و به لقب ملک الشعرائی دربار سلجوقیان روم نائل شد. او همچنین غیاث‏الدین کیخسرو ثانی و عزالدین کیکاوس را مدح گفت. قانعی به مناسبت درگذشت مولانا جلال‏الدین مولوی رومی، در 672 ق، مرثیه‏ای برای او سرود. او بیش از 40 سال به مدح سلاجقه روم پرداخته و سال درگذشت او معلوم نیست . گویا تا سال 672 ه. ق. زنده بوده است.