سید محمد بن عبدالکریم موسوی سرابی تبریزی اول ربیع‌الاول ۱۲۹۴ قمری (۲۷ اسفند ۱۲۵۵ ش) در تبریز متولد شد و شب جمعه ۱۸ جمادی‌الاولی ۱۳۶۳ قمری (۲۱ اردیبهشت ۱۳۲۳ ش) در تهران درگذشت و در قم، قبرستان ابوحسین به خاک سپرده شد.او از سادات موسوی و نسبش به امام موسی کاظم (ع) می‌رسد . مقدمات را در تبریز خواند. در ۱۸ سالگی (۱۳۱۲ ق) برای ادامه تحصیل به نجف مهاجرت کرد و تا ۱۳۲۱ ق در آنجا ماند .در نجف از اساتیدی چون ملا محمدکاظم خراسانی، شیخ فتح‌الله شریعت اصفهانی و محمدحسن مامقانی بهره برد و به درجه اجتهاد رسید .چون در نجف دیگران را با لفظ «مولانا» خطاب می‌کرد، خودش نیز به این لقب مشهور شد .مکتب او پرورش‌دهنده چهره‌هایی چون علامه عبدالحسین امینی (صاحب الغدیر) بود .از فقهای مبارز علیه سیاست‌های ضد دینی رضاخان بود و همراه علمای تبریز به مخالفت برخاست .علاوه بر «مصباح السالکین»، آثاری چون مفتاح المطالب (شرح مکاسب)، طریق الهدایة فی علم الدرایة و تفسیر الوجیز از او به یادگار مانده است .