محمد عبدالمنعم خفاجی (۱۹۱۵–۲۰۰۶) یک محقق، شاعر، منتقد ادبی و استاد برجسته زبان و ادبیات عربی اهل مصر بود که در دانشگاه الازهر تدریس می‌کرد و به دلیل آثار فراوانش به «سیوطی زمان» شهرت یافت .او در ۲۲ ژوئیه ۱۹۱۵ در روستای تلبانه در استان دقهلیه مصر متولد شد . تحصیلات خود را در الازهر ادامه داد و در سال ۱۹۴۶ موفق به دریافت دکترای خود با درجه ممتاز در رشته ادبیات و بلاغت با رساله‌ای درباره «عبدالله بن معتز» شد .خفاجی در طول زندگی حرفه‌ای خود مناصب متعددی را بر عهده گرفت :

· ریاست بخش ادبیات و نقد در دانشکده زبان عربی (۱۹۷۳)

· معاونت دانشکده زبان عربی دانشگاه الازهر در اسیوط (۱۹۷۴)

· عضویت در شورای عالی الازهر و شورای عالی هنر و ادبیات

· ریاست رابطة الأدب الحدیث (از ۱۹۸۳)

· عضویت در مجمع اللغة العربیة (از ۱۹۸۴)

او نویسنده‌ای بسیار پرکار بود و حدود ۵۰۰ کتاب از خود به جای گذاشت . از جمله آثار مهم او می‌توان به «قصة الأدب فی الحجاز»، «الحیاة الأدبیة فی مصر»، «الأزهر فی ألف عام» و تصحیح و تعلیق «شفاء الغلیل» اشاره کرد . او همچنین چندین دیوان شعر منتشر کرد .

خفاجی در زمان خود چهره‌ای شناخته‌شده و تأثیرگذار بود. شاعر معاصر، احمد زکی ابو شادی، او را «پدیده‌ای بی‌نظیر در وراثت، اطلاعات و تولید ادبی» توصیف کرده است . او در سال ۱۹۸۳ نشان علوم و هنر و ادبیات درجه اول را دریافت کرد .

او در سال ۱۹۴۹ کتاب «فصیح ثعلب والشروح التی علیه» را در قاهره منتشر کرد و بدین ترتیب سهم مهمی در احیا و انتشار این اثر کهن لغوی داشت .