فریدالدین ابوحامد محمد عطار نیشابوری مشهور به شیخ عطّار نیشابوری (۱۱۴۶ م/۵۴۰ ق – ۱۲۲۱ م/۶۱۸ ق)، عارف صوفی و ​​شاعر ادبیات ایرانی فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم بود.عطار در سال 540 هجری قمری در نیشابور زاده و در 618 هجری قمری به حمله مغول به قتل رسید. چهار مثنوی الهی‌نامه منطق‌الطیر مصیبت‌نامه و اسرارنامه از آثار اصیل عطار هستند. سه مثنوی نخست دارای ساختاری به شیوۀ هندی هستند که در آن حکایت‌های فرعی در دل یک داستان اصلی و صحنه‌ای جای گرفته‌اند. انجمن اصلی الهی‌نامه زهد منطق‌الطیر جستجوی خدا در درون و مفهوم فنا و مصیبت شرح سیر روح در خلوت تفکر روحانی است. اسرارنامه از نظر ساختاری انسجام سه اثر دیگر را ندارد.